Kvadratura kruga: Kamen zemlje Srbije

U Srbiji postoje ljudi koji tiho, bez velike pompe i reklame, ostavljaju trag za večnost i svojim delima čuvaju srpsku istoriju od zaborava.

Jedan od takvih ljudi je slikar Bratislav Bata Anđelković iz Vučja.

Portreti patrijarha Pavla

Seobe i lutanja, stradanja i patnje srpskog naroda kroz vekove, njegove nesloge i zablude - sve to oslikao je na kamenim pločama Bratislav Anđelković. Pomerajući zastore vremena.

Bata Anđelković na svojim slikama otkriva i one skrivene i potisnute detalje naše istorije koju su često pratili muk, zaborav i rane koje ne zarastaju.

Da sve to ne bi nestalo iz kolektivnog sećanja našeg naroda, Anđelković je veliki deo toga utisnuo na slikarska platna, na konjska sedla i opanke, na drvene sanduke, na zrno pšenice, a ponajviše na kamen kao beleg i znamen i simbol večnog trajanja.

U niz prostora na otvorenom, počev od Prolom banje i Lukovske banje, potom Đavolje varoši do Vučja, Bata Anđelković je u kamenu utisnuo trag za večnost i sva ta dela darovao narodu koji živi na tim prostorima.

Seoba Srba oslikana na sedlu

Kamen, koji je kost planete zemlje i koji sve trpi i pamti i beleži u svojoj teksturi je poseban izazov za Anđelkovića. Zato je on na kamen kao i na slikarsko platno, prenosio likove ratnika i svetaca, srpskih vojvoda i voždova, kneževa i kraljeva.

Dva srpska vožda, rodonačelnika dve srpske dinastije, Karađorđevića i Obrenovića, Anđelković je smestio u jedan portret koji rotacijom otkriva lik Karađorđa i Miloša Obrenovića.

U mutnoj i dubokoj vodi, Anđelković bistri našu istoriju i veru, traga za njenim izvorima, rukavcima i pritokama i slike sa tom tematikom, naslikane na kamenu, najčešće izlaže u vodi. Sam je došao do boja koje ni voda, ni vreme ne mogu da speru.

Sa slika Bratislava Anđelkovića mogu se čitati ne samo srpska istorija i religija već i etnologija i mitologija.