Džez velikani – J. J. Johnson

Nakon što je sa devet godina počeo da uči klavir, pet godina kasnije odlučio se za trombon. 1941. godine započeo je svoju profesionalnu karijeru sa Klarens Lavom, a zatim je svirao sa Snukum Raselom 1942. godine, gde je upoznao trubača Fets Navara, koji je uticao na njega da svira u stilu Lester Janga. Džonson je svirao u orkestru Beni Kartera između 1942. i 1945. godine, gde je i snimio svoje prve snimke,  pod Karterovim vođstvom, snimivši svoj prvi solo  u numeri "Love for Sale". Zatim je 1944.godine učestvovao na prvoj manifestaciji „Jazz at the Philharmonic“, Normana Grenca. Naredne godine pridružio se big bendu Kaunt Bejzija, na turnejama i snimanjima, sve do 1946. godine.

Nekad, u diksilend i potom u sving eri trombon je imao zapaženo mesto i ulogu, a među bi bap muzičarima pao je u nemilost, uglavnom zato što se verovalo da instrumenti sa ventilima i klapnama (truba, saksofon) više odgovaraju brzom tempu bi bapa i zahtevu za tehničkim majstorstvom. 1946. godine, suosnivač bi bapa, Dizi Gilespi podstakao je razvoj mladog tromboniste: "Uvek sam znao da se trombon može svirati drugačije, da će neko to „uhvatiti“ jednog od ovih dana. Čoveče, ti si izabran."

Nakon što je napustio Bejzija 1946. godine, da bi svirao u malim bibop bendovima u njujorškim klubovima, Džonson je 1947. godine bio na turneji sa Ilinoj Džekitom, zatim je  snimao kao vođa malih grupa sa Maks Roučom, Soni Stitom i Bad Pauelom, a nastupio je i sa Čarli Parkerom na snimanju za „Dial Records“ 1947. godine.

Džonson je 1951. godine obišao američke vojne kampove u Japanu i Koreji, sa basistom Oskar Petifordom i trubačem Hauard MekGijem, a totom je snimao sa Majls Dejvisom – Džonsonove kompozicije „Enigma” i „Kelo” Dejvis je snimio za „Blue Note“, a bio je i deo Dejvisovog studijskog benda koji je 1954. godine snimio džez standard „Walkin'” (naslovna pesma Dejvisovog albuma).

Imao je veoma uspešnu saradnju sa trombonistom Kai Vajndingom – iako su stilski i po tipu ličnosti bili veoma različiti - jako dobro su se uparili, i muzički i komercijalno - obišli su brojne američke noćne klubove i snimili brojne albume. 1967. godine Džonson i Vinding su bili u „all-star line-up“ (pored Klark Terija, Čarli Šejversa i Džo Njumena) koji su pratili Saru Von na njenim poslednjim snimanjima objavljenim kao album „Sassy Swings Again“. Duo je nastupio sve do Vajndingove smrti, 1983. godine.

Nakon saradnje sa Vajndingom, sredinom 1950-tih, Džej Džej Džonson je počeo da vodi sopstvene male grupe na turneji oko tri godine, sarađujući sa Bobi Džasparom i Kliford Džordanom, Net Ederlijem, Fredi Habardom, Tomi Flanaganom, Sidar Voltonom, Elvin Džounsom, Albert "Tuti" Hitom, Pol Čejmbersom, Maks Roučom,...

Tokom godina komponovao je i orkestrirao puno džez dela, a za vreme perioda života u Holivudu, pisao je flimsku muziku, kao i za TV programe.

Njegovo sviranje i delo uticalo je na skoro sve potonje tromboniste džet muzike. Kako kaže Stiv Ture: „Džej Džej je uradio za trombon ono što je Čarli Parker uradio za saksofon. I svi mi koji sviramo danas ne bismo svirali na način na koji sviramo da nije bilo onoga što je on uradio. I ne samo da je, naravno, on majstor trombona –on je i vrhunski kompozitor, vrhunski majstor ovog veka. takođe.“