Kompozitor meseca – Sergej Rahmanjinov

Tri godine nakon slabog prijema Prve simfonije (1897) i depresivnog stanja, kojem je bio sklon tokom života, stil ovog kompozitora počeo je značajno da napreduje. Nakon intenzivnih terapija i putovanja u Italiju, Rahmanjinov je započeo rad na svom drugom klavirskom koncertu. Prvo je dovršio drugi i treći stav, a potom i prvi, te je veoma uspešno premijerno izvođenje upriličeno novembra 1901. godine.

U ovom delu kompozitor se okrenuo raskošnim harmonijama i širokim lirskim, dugim melodijama koje je razvijao sa lakoćom. Koncert započinje nizom akorda u klaviru u stilu crkvenih zvona, nakon čega solista dobija ulogu pratnje pre nego što usledi jedna od najpopularnijih i najomiljenijih tema kompozitora.

Stil koji je stvorio u ovom koncertu, nastavio je da koristi i u drugim delima iz ovog perioda kao što su Svita broj 2 za dva klavira, Sonata za violončelo, deset Prelida opus 23, kantata Proleće i 12 pesama opus 21. U delima za glas i instrumentalnu pratnju, Rahmanjinov je stvorio savršeni balans između vokalnih i instrumentalnih deonica, dok je klavir imao primarnu ulogu u prenošenju osećanja iz teksta.

Kantata Proleće za bariton, hor i orkestar, komponovana 1902. godine, zasnovana je na poemi Nikolaja Nekrasova i opisuje povratak tzv. zelenog šuštanja, kroz priču o suprugu koga opsedaju ubilačke misli prema nevernoj ženi, ali se ovih frustracija oslobađa po dolasku proleća.

Na kraju emisije slušaćete Sonatu za violončelo i klavir u ge molu opus 19, takođe komponovanu početkom 20. veka. Kao i u pesmama, i u ovoj sonati klavir nije imao samo ulogu pratnje, već donosi većinu tema, koje se potom razvijaju u deonici violončela.

Autorka Jelena Damjanović