Festival Proms 2022
Reprodukovaćemo snimak koncerta održanog 9. avgusta u Rojal Albert holu u Londonu, koji nam ustupljen posredstvom međunarodne razmene članica Euroradija. Tom prilikom nastupio je Orkestar Severne Irske, a za dirigentskim pultom bio je Daniele Rustioni, umetnički direktor ovog ansambla. Solistkinja je bila britanska sopranistkinja Luiz Older koja je interpretirala Četiri poslednje pesme Riharda Štrausa, a pored ovog dela, na programu su bila i ostvarenja Riharda Vagnera (Uvertira i Muzika Venerinog brda iz opere Tanhojzer), Gustava Malera (Blumine) i Roberta Šumana (Četvrta simfonija u de molu, opus 120).
Kao prva dobitnica stipendije koje nosi ime Kiri Te Kanave, Luiz Older je studirala na Kraljevskom muzičkom koledžu u Londonu, a potom je nastupala u brojnim evropskim operskim kućama, poput Bečke državne opere, Teatra Real u Madridu i Kraljevske opere u Kovent gardenu. Pored operskih rola, kritičari su kao izuzetne izdvojili njene nastupe sa orkestrima u Njujorku, Tokiju, Amsterdamu, a pozitivno su ocenjeni i resitali koje je održala sa pijanistima poput Helmuta Dojča, Džulijusa Drejka i Džozefa Midltona. Dobitnica je nagrade publike na takmičenju Džoun Saterlend, osvojila je nagradu na Bi-Bi-Sijevom takmičenju nazvanom Svetski pevači u Kardifu, a 2017. godine ovenčana je Međunarodnom operskom nagradom u kategoriji za najboljeg mladog pevača.
Kompozicija Blumine Gustava Malera prvobitno je pisana kao drugi stav Prve simfonije - Titan koju je autor nazvao prema romanu Žana Pola, svog omiljenog pisca u to vreme. Naziv stava – Blumine – bila je još jedna referenca na Žana Pola i zbirku Biljka-Blumine (Blumine je bila, zapravo, piščeva izmišljena reč koja odnosila na 'cvetni dar', tj. venac). Međutim, priča o ovom komadu postaje još kompleksnija, pošto su među muzikolozima uvrežena mišljenja da je ova kompozicija bila deo scenske muzike koju je Maler, dok je bio na mestu dirigenta Opere u Kaselu 1884. godine, komponovao za dramsku adaptaciju romana Trubač iz Zekingena Jozefa Viktora Šefela.
Nakon trećeg izvođenja Simfonije Titan 1894. godine, Maler je iz partiture izbacio ovaj stav ističući da „nije dovoljno simfoničan, već predstavlja ljubavnu epizodu", te da mu nije mesto u ostvarenju kakvo je Prva simfonija. Pojedini istoričari kompozitorovu "ljubavnu epizodu" dovode u vezu sa Johanom Rihter, pevačicom Opere u Kaselu, u koju je bio zaljubljen, a ova kratka, romantična serenada dočarava muzički jezik rane faze njegovog stvaralaštva. Potom je partitura Blumine zagubljena, a tek sredinom šezdesetih godina prošlog veka muzikolog Donald Mičel pronašao je manuskript u biblioteci Univerziteta Jejl. Premijernim izvođenjem ovog dela kao zasebnog komada dirigovao je Bendžamin Britn 1967. godine na Festivalu u Oldbrou.
Urednica Irina Maksimović Šašić
_169x300 "Zeleni i crni list")
Коментари