Čitaj mi!

Rezultati studije naših kardiologa donose nove procedure u lečenju aortne stenoze

Na kongresu Američkih kardiologa i kardiohirurga, lekari Kliničkog centra Srbije predstavili su rezultate istraživanja o tome da li je sigurno i korisno zameniti aortni zalistak kod pacijenata koji imaju suženje zaliska, ali nemaju simptome.

Aortna stenoza, tj. suženje, predstavlja suženje otvora kroz koji srce pumpa krv u cirkulaciju, odnosno u najveći krvni sud u našem telu – aortu. Kada se taj otvor smanji na površinu manju od jednog centimetra kvadratnog, objašnjava gost Dnevnika, dr Marko Banović, kardiolog Kliničkog centra Srbije, nastaje otpor isticanju krvi.

„Taj otpor, kao mehanička prepreka opterećuje srce tokom dugog niza godina, što može dovesti do preopterećenja i postepenog popuštanja srca. A s druge strane, količina krvi koja izlazi i prolazi kroz taj otvor u cirkulaciju je uglavnom smanjena, te se mogu javiti simptomi zbog slabe prokrvljenosti mozga, kao što su nesvestica, vrtoglavica i gubici svesti, ili zbog samog srca gde takođe dolazi manja količina krvi, može se javiti, na primer, bol u grudima“, napominje dr Banović.

Studija čiji rezultati su predstavljeni na kongresu Američkih kardiologa i kardiohirurga je trajala šest i po godina i sprovođena je u sedam centara pod pokroviteljstvom Kliničkog centra Srbije i Instituta u Kamenici obrađeno je 157 slučajeva.

Kako naglašava sagovornik Ivane Božović, to je bila prva studija u svetu koja je naglašavala indikaciju da se oboleli aortni zalistak zameni u fazi kada je suženje tesno, kada je pumpna funkcija srca očuvana, a kada su pacijenti bez tegoba.

„Mi smo stvarno pokazali da se parametri, grupno posmatrani, kao što su smrtnost, hospitalizacija zbog srčanog popuštanja, akutni infarkt miokarda ili moždani udar, značajno ređe javljaju i u manjem procentu kod pacijenata koji su operisani u ranoj, tzv. asimptomatskoj fazi, nego pacijenti koji su operisani po dosadašnjim standardima, tek kada pacijent postane simptomatičan“, dodaje kardiolog.

Kada se pojave simptomi, kvalitet života pacijenta drastično pada, a rizk od smrti drastično raste i iznosi skoro dva i po odsto mesečno, dok je kod pacijenata koji nemaju simptome dva odsto godišnje.

„Zato smo pokušali da ovu indikaciju pomerimo unapred i pokazalo se da je to stvarno korisno, pre svega za pacijente“, naglašava dr Marko Banović.

Očekuje se da će ovi rezultati, uz već neke postojeće koji su rađeni na retrospektivnoj bazi, dati dovoljno podataka da se promene vodiči za lečenje ove bolesti i u Americi i u Evropi, zaključuje gost Dnevnika.