Vujadin Boškov, od Begeča do vrha Evrope i nazad

Bile su u Begeču i velike zvezde srpskog i jugoslovenskog fudbala – i Džaja i Moca, i Dejo i Katanec, i Zoran Filipović i Slobodan Santrač, i Pižon i Ilija Petković, i mnogi drugi. Ispred Crkve svetog Luke navijači Sampdorije predvođeni Sinišom Mihajlovićem razvili su transparent na kojem je pisalo "Adio grande Vujadin". Tog dana sahranjen je Vujadin Boškov, najpoznatiji stanovnik Begeča, ali i jedan od najboljih srpskih fudbalskih trenera svih vremena. Neki bi rekli deo velike trenerske trojke - u koju osim Boškova - spadaju još i Miljan Miljanić i Radomir Antić.

Vujadin Boškov je velikom Realu doneo duplu krunu, Sampdoriji jedinu titulu prvaka Italije u istoriji, malom Den Hagu Kup Holandije. Svi klubovi su mu dragi, ali kako je sam govorio, najviše je voleo Vojvodinu. Zbog Vojvodine je zaradio epitet "tehnomenadžer zapadnjačkog tipa", kojim ga je 70-ih godina častio Stane Dolanc. Dok je bio direktor kluba 1966. Vojvodina je osvojila prvu titulu prvaka Jugoslavije, Boškov je bio i ideolog Vojvodine, najzaslužniji što danas postoji sportski centar u Veterniku koji nosi njegovo ime

Alanfordovski humor je nešto po čemu se Boškov pamti, na primer rečenice "Fudbal je fudbal" ili "Bolje izgubiti 6:0 nego šest puta po 1:0", ali i "Ko je kriv Hrvatima što su luftovali", na onoj čuvenoj utakmici u Zagrebu 1999. godine.

Prošlo je 10 godina od smrti Vujadina Boškova. Za Oko magazin o njemu govore: Dragan Džajić, predsednik Fudbalskog saveza Srbije, član Reprezentacije Jugoslavije 70-ih koju je vodio Boškov, Zoran Filipović, takođe član te reprezentacije, kasnije pomoćni trener Boškovu u Sampdoriji i Reprezentaciji Jugoslavije. O Vojvodini Vujadina Boškova govore: trener Milorad Kosanović, bivši igrač Vojvodine Čedomir Sentin i dr Milić Stanišić, lekar kluba u vreme najvećeg uspeha 1966. godine, kao i sportski novinar Lazo Bakmaz. O humoru Boškova i šta kao ličnost znači za Novi Sad, govori Dimitrije Banjac (Đorđe Čvarkov) iz Državnog posla.

Autor emisije: Stevan Kostić