Moćni glasovi – Mark Murphy

Rođen u Sirakuzi, u Njujorku, odrastao je u muzičkoj porodici, njegov otac je bio vođa lokalnog hora Metodističke crkve. Počeo je da svira klavir sa sedam godina. U tinejdžerskim godinama, pridružio se džez dens bendu svog brata Dvajta kao pevač (i povremeni pijanista), pod uticajem Pegi Li, Net „King“ Kola, Džun Kristi, Anit O'Dej i Ele Ficdžerald.

Merfi je diplomirao na Univerzitetu Sirakuza 1953. godine, diplomiravši muziku i dramu. Dok je bio tamo, Semi Dejvis mlađi ga je primetio kako peva u klubu „Embasi“, koji ga je ubrzo nakon toga pozvao da nastupi kao gost na njegovom koncertu i povezao ga sa TV voditeljem Stiv Alenom. Sledeće godine preselio se u Njujork, nastupajući  u produkcijama „Gilbert and Sullivan Light Opera Company“ i u muzičkoj verziji za televiziju „ Casey at the Bat“.

Njegov debitantski snimak bio je „Meet Mark Murphy“ (1956), a odmah zatim je usledio „Let Yourself Go“ (1957), a nakon razočaravajuće prodaje albuma, preselio se u Los Anđeles 1958. godine, gde je snimio  tri albuma za „Kepitol Rekords“ i imao je manji hit singl sa pesmom „This Could Be the Start of Something“. Potom se vratio u Njujork početkom 1960-tih, gde  je snimio album „Rah“ (1961), koji je sadržao „Angel Eyes“, verziju pesme „Doodlin'“ Horas Silvera, i „Green Dolphin Street“, na kojem su kao pratioci nastupali Bil Evans, Klark Teri, Urbi Grin, Blu Mičel i Vinton Keli. Ubrzo je usledio hit „That's How I Love the Blues“. Dospeo je  na top-liste 1963. godine sa  singlom „Fly Me to the Moon“-  i izabran je za Novu zvezdu godine u anketi čitalaca časopisa „Down Beat“.

Preselio se u London iste godine, gde je brzo prihvaćen i gde je često nastupao u klubu „Roni Skot“, redovno se pojavljivajući i na BBC radiju. Snimio je još tri albuma u ​​Londonu, a jedan u Nemačkoj je među njegovim najboljima - „Midnight Mood“ (1968). Iz Londona je često putovao u Holandiju, gde je radio na holandskom radiju.. Između 1964. i 1972. glumio je u brojnim dramskim produkcijama za TV i radio, pojavivši se i kao pevač u britanskom humorističkom filmu „Just Like a Woman“ iz 1967. godine. U međuvremenu, nastavio je svoju džez akrijeru u Evropi, pevajući u klubovima i na radiju. 

Vratio se u SAD 1972. godine i počeo da snima prosečno jedan album godišnje više od 14 godina za izdavačku kuću „Muse“.

Godine 1987. počeo je da istražuje brazilsku muziku kompozitora Ivana Linsa snimajući album „Night Mood“, nakon čega je usledio album „Septembar Ballads“ nominovan za „Gremi“.

Merfi je nastavio međunarodne turneje i u svojim osamdesetim, nastupajući na festivalima i koncertima, u džez klubovima i na televizijskim programima, širom SAD, Evrope, Australije i Japana i drugde. Džon Buš sa „AllMusic“ opisao je Merfija kao „veliko ime u vokalnom džezu“.