Kraljevi svinga – Jack Teagarden

Rođen je u Vernonu, u Teksasu, kao najstariji od četvoro dece. Njegova braća i sestre su se takođe bavili muzičkim karijerama - Čarli je svirao trubu, Norma klavir, a Kloi („Keb“) je svirala bubnjeve. Tigardenov otac, Čarls, radio je na naftnim poljima i svirao kornet , dok je majka Helen, bila poluprofesionalna pijanistkinja koja je pratila neme filmove u lokalnim bioskopima. Čarls je ohrabrio Tigardena da svira bariton hornu. Sa osam godina Džek je dobio svoj prvi trombon kao božićni poklon, prelazeći sa tenor-ventil horne na trombon. Njegovi prvi javni nastupi bili su u lokalnim bioskopima, pomažući majci da obezbedi muziku za neme filmove.

Pored sviranja trombona, Tigarden je bio i prepoznatljiv vokal. Njegov stil pevanja bio je opušten i “bluesu“, a često je na snimcima izvodio vokalno-trombonske duete sa samim sobom.

Tigarden je postao najmlađi član benda Pola Gecea sa 11 godina, a sa 16 godina je počeo profesionalno da svira trombon u San Antoniju kao član dens i džez benda Kotona Bejlija. Nakon vremena provedenog u Bejlijevom bendu, Tigarden se pridružio ansamblu Peka Kelija, grupi u kojoj je bilo nekoliko njegovih bliskih saradnika.

Kelijevo mentorstvo i Tigardenov pristup sviranju trombona pomogli su mu da učvrsti reputaciju. Fraziranje i improvizacione veštine mladog tromboniste učinile su ga traženim izvođačem, što mu je pomoglo da sarađuje kasnije i sa sviračima poput Luja Armstronga. Sredinom 1920-ih, putovao je sa raznim bendovima,  1927. godine došao je u Njujork da radi sa nekoliko drugih bendova, a do 1928. svirao je sa bendom Bena Polaka.

Dok je bio član Polakovog benda, Tigarden je snimio preko 300 numera. Takođe je učestvovao u jednoj od prvih integrisanih džez sesija snimanja 1929. godine, koju je organizovao Edi Kondon, a koja je producirala numeru „Knocking a Jug“. Tigardenova karijera je nastavljena sa orkestrom Pola Vajtmena.

Krajem 1920-ih, snimao je sa muzičarima kao što su Luis Armstrong, Beni Gudman, Biks Bajderbeke, Red Nikols, Džimi Mekpartland, Mez Mezrou, Glen Miler, Edi Kondon i Fets Voler. Godine 1931.  Tigardenov orkestar je snimio melodiju „Chances Are“ sa Fetsom Volerom na klaviru i Džekom, koji peva i svira trombon. Miler i Tigarden su sarađivali kako bi napisali tekst za pesmu Spensera Vilijamsa „Basin Street Blues“, koja je postala jedna od najčešće izvođenih numera Džeka Tigardena.

Tokom saradnje sa Luj Armstrongovim “All Stars“-om, Tigarden je pokazao svestranost kao trombonista i kao pevač. Njegov opušteni stil podsećao je na bluz i istaknut je u njegovim saradnjama sa Armstrongom, kao što je njihova izvedba pesme „Rockin' Chair“. Krajem 1951. godine, Tigarden je krenuo da ponovo vodi svoj bend.

On je revolucionirao sviranje džez trombona svojim glatkim, lirskim stilom, koji je spajao tehnička ograničenja instrumenta sa melodijskom fluidnošću. Često je svirao toplim tonom i opuštenim fraziranjem koje je uticalo na generacije trombonista. Tigarden, koji je imao relativno kratke ruke, izbegavao je tradicionalni pristup „tailgate“ koji su trombonisti tog doba imali. Umesto toga, kompenzovao je to izuzetnom kontrolom “ambažure“ i fraziranjem sličnim trubi kako bi se razlikovao od ostalih svirača.

Tigarden je u sviranju trombona kombinovao glatko, horizontalno melodijsko fraziranje sa prepoznatljivom upotrebom vertikalnih, arpeđiranih linija. Njegov improvizacioni stil, prikazan u nastupima poput njegovog sola iz 1953. na pesmi „Lover“, karakterisala je ravnoteža tehničke veštine i melodijske fluidnosti. Izbegavajući tradicionalne tehnike “slajd” svirnja sa trombonskim „cugom“, favorizovao je fleksibilnost usana i kontrolu “ambažure“, omogućavajući legato fraziranje. Kritičari su istakli njegov topao, vokalnom ton tokom njegovih nastupa.

Radio je sa mnogim džez velikanima, bio je solista u Pol Vajtmanovom orkestru 1930-ih, sarađivao je sa Lujem Armstrongom - bio je ključni član Armstrongovog benda “All Stars” od 1947. do 1951. godine, a njihovo međusobno divljenje bilo je očigledno i muzički i lično. Takođe tokom sving ere svirao je kratko u Gudmanovom orkestru. Vodio je svoj bend krajem 1930-ih i početkom 1940-ih, iako su finansijske teškoće i promenljiva džez scena to činili teškim poduhvatom. U kasnijim godinama Tigarden je nastavio da ide na turneje i snima, često nastupajući na džez festivalima.

Džek Tigarden se pamti kao temeljna figura ranog  džeza, a njegov uticaj se proširio izvan samog sviranja trombona i na džez fraziranje i bluz izraz. Često se navodi da je uz Biksa Bajderbeka i Luja Armstronga i on bio ključni za rane džez inovacije.