Cool Jazz – Gerry Mullingan

Njegov inovativni pristup džezu i njegov prepoznatljiv zvuk bariton saksofona čine ga ključnom figurom u svetu džeza. Saradnja sa trubačem Četom Bejkerom dovela je do stvaranja čuvenog kvarteta „Gerry Mulligan-Chet Baker“, poznatog po svom opuštenom, lirskom pristupu džezu koji se  dalje smatra jednim od najboljih „cool“ džez ansambala i zaštitni znak ovog žanra džeza. „Kvartet Džeri Maligena bio je jedna od najomiljenijih džez grupa decenije i napravio je zvezde i od vođe i od trubača Četa Bejkera... a interplay (međuigra) njihova dva duvačka instrumenta je zaista veoma posebna.“

Interesantno je da u bendu nije bilo harmonskog instrumenta, klavira ili gitare – nego se harmonska progresija kompozicije i akordi naziru kroz skup muzičkih linija trube i bariton saksofona, uz liniju kontrabasa – u to doba, to je bio veoma neobičan i revolucionaran korak – a muzički efekat je bila prozračna i eterična struktura njihove muzike, u kojoj inventivno melodijsko preplitanje daje glavni šarm i atmosferu.

Maligen je bio poznat po svojim sofisticiranim i često nekonvencionalnim aranžmanima. Radio je sa širokim spektrom legendi džeza, uključujući Majlsa Dejvisa, Djuka Elingtona i Stena Geca, a nekoliko njegovih kompozicija, uključujući „Walkin' Shoes“, "Darn That Dream"  i „Five Brothers“, postale su džez standardi.

Godine 1948. Majls Dejvis je formirao bend od devet članova koji je koristio aranžmane Maligena, Bila Evansa i Džona Luisa. Bend su u početku činili Dejvis na trubi, Maligen na baritonu, trombonista Majk Zverin, alt saksofonista Li Konic, Džunior Kolins na horni, tubista Bil Barber, pijanista Džon Luis, basista Al Mekibon i bubnjar Maks Rouč.

Iako su odsvirali samo nekoliko nastupa uživo (dvonedeljni angažman u „Rojal Rastu“ i dve večeri u „Klik klubu“), Dejvis je tokom narednih nekoliko godina tri puta reformisao nonet kako bi snimio dvanaest singl kompozicija od kojih je nastao album „Birth of the Cool“ objavljen 1957. godine. Maligen je napisao i aranžirao tri od snimljenih melodija („Rocker“, „Venus de Milo“ i „Jeru“),  i aranžirao još tri („Deception“, „Godchild“ i „Darn That Dream“).

Bio je jedan od samo četvorice muzičara koji su svirali na svim snimcima, sa Dejvisom, Konicem i Barberom. Uprkos hladnom prijemu publike, te 1949. godine, Dejvisov devetčlani sastav je u istoriji proglašen jednom od najuticajnijih grupa u istoriji džeza, stvarajući zvuk koji je, uprkos svom poreklu sa istočne obale, postao poznat kao „West Coast” džez.

Tokom perioda povremenog rada sa Dejvisovim nonetom između 1949. i 1951. godine, Maligen je takođe redovno nastupao i aranžirao za trombonistu Kaja Vajndinga. Maligenovu kompoziciju „Elevation“ i njegov aranžman „Between the Devil and the Deep Blue Sea“ snimio je Maligenov stari šef, Eliot Lorens, što je Maligenu donelo dodatno priznanje.

Godine 1951. Maligen je snimio prvi album pod svojim imenom, „Mulligan Plays Mulligan“, formirajući do kraja svoj  melodični i linearni stil sviranja, inspirisan Lesterom Jangom, koji će zadržati do kraja karijere.

Nakon što se Dejv Brubekov kvartet raspao 1967. godine, Maligan je počeo redovno da se pojavljuje sa Brubekom kao „Kvartet Džeri Maligena/Dejv Brubeka“ do 1973. godine. Nakon toga, Maligen i Brubek su sporadično sarađivali sve do poslednje godine Maliganovog života.

Tokom 1960-ih, veći deo vremena provodio je u Evropi, gde je nastupao i snimao sa nekim od najboljih džez muzičara kontinenta. Takođe je proširio svoj muzički rečnik, sarađujući sa orkestrima i stvarajući aranžmane za big bendove.

Godine 1960. formirao je svoj prvi „Koncertni džez bend“, svirajući po turnejama do kraja 1964. godine, postajući pravi globalni ambasador džeza - na kraju snimivši pet albuma za „Verve Records“. Godine 1971. godine napisao je svoje najznačajnije delo za big bend -  album „The Age of Steam“. 

Maligen je nastavio da nastupa i snima u SAD tokom 1970-ih i 1980-ih, njegova kasnija dela uključuju saradnju sa drugim džez velikanima, uključujući Stena Geca, Pola Dezmonda i Arta Farmera. U raznim periodima tokom 1970-ih, nastupao je i sa Čarlsom Mingusom.

Iako nije bio toliko poznat široj javnosti kao Čarli Parker ili Džon Koltrejn, bio je neverovatno uticajan među kolegama - njegov uticaj se može čuti u delima kasnijih saksofonista, uključujući Boba Brukmajera, Pepera Adamsa i Harolda Lenda, kao i mnogih drugih koji su došli nakon ere kul džeza.