Džez velikani – George Shearing

Privukla ga je muzika Fetsa Volera, Tedija Vilsona i drugih vodećih američkih džez muzičara koje je slušao kao tinejdžer. Kao i Kol, sam je naučio kako da svira džez, a tokom 1940-ih, njegova dominacija u britanskim džez krugovima bila je neosporna - bio je na vrhu godišnjih anketa lista „Melodu Maker“ kao najistaknutiji pijanista u zemlji sedam godina zaredom. Posle rata, seli se u SAD, u Njujork, vođen željom da sarađuje sa najboljima, kao solista, a kasnije i sa svojim triom i kvartetom. Karijera mu je procvetala i u novoj sredini, a nakon što je radio sa različitim muzičarima, uključujući čuvenog saksofonistu Stenlija Ternera, stvorio je svoj „George Shearing Quintet" 1949. godine i  napravio svoje prve snimke kao bendlider.

Od tada, pa decenijama kasnije, Kvintet Džordža Širinga, bio je i ostao jedna od najupečatljivijih i najpopularnijih  malih instrumentalnih grupa, sa najsvežijim zvukom u čitavom modernom džezu - a njen vođa široko cenjen zbog dosledno visokih standarda i staloženog, elegantnog muziciranja.

Njegova muzika je bila veoma raznolika – od džez standarda do spojenih melodija klasike i džeza.

Svirao je sa lakoćom i skladno, a njegov stil sviranja mogao je da bude veoma prijatan i pristupačan, ali u isto vreme i tehnički izuzetno izveden. Širing je bio jedan od prvih pijanista koji je u džez implementirao tehniku sviranja koja se zove „blok akordi". To podrazumeva da je koristio sve prste da istovremeno svira veliki broj akorda u različitim registarima, što mu je omogućilo da stvara veoma gustu i bogatu teksturu na klaviru. Ova tehnika mu je dala mogućnost da „ima orkestar" na svom instrumentu.

Njegova izvedba je bila veoma melodična, sa naglaskom na harmoniju i dinamiku. Za razliku od mnogih drugih pijanista koji su se usredsredili na improvizaciju i složene tehničke aspekte, Širing je bio više fokusiran na stvaranje muzike koja je bila intuitivna i emocionalna.

Jedan od Širingovih najvećih doprinosa džezu bilo je njegovo obrađivanje standardnih džez pesama, ali sa svojim jedinstvenim stilom. Njegova verzija pesme „Lullaby of Birdland" (koja je napisana u čast istoimenog džez kluba u Njujorku) postala je jedan od najpoznatijih džez standarda, kao i njegova verzija standarda „Autumn Leaves".

Širing je sarađivao sa mnogim velikim imenima i savremenicima džeza, kao što su: Mel Torme, Dizi Gilespi, Majls Dejvis, Sten Gec, Net King Kol, Nensi Vilson, Klod Boling, Kaut Bejzi, Dejv brubek, Džo Picareli, Tito Puente, Džo Vilijams… Imao je dugu i uspešnu karijeru koja je trajala sve do kraja života.

Širingova tehnika sviranja, njegov stil improvizacije i njegova sposobnost da kombinuje klasičnu muziku i džez bili su veliki izvor inspiracije za buduće generacije džez muzičara. Mnogi pijanisti koji su došli nakon njega, kao što su Bil Evans i Herbi Henkok, često su isticali Širinga kao važan uzor.