Umetnost interpretacije – Beogradski duvački kvintet

Ovaj ansambl osnovan je 1964. godine i činili su ga istaknuti solisti tog vremena: flautista Miodrag Azanjac, oboista Egon Gotvald, klarinetista Ernest Ačkun, fagotista Marjan Bolfan i harnista Stjepan Rabuzin.

U granicama tadašnje Jugoslavije, ansambl je stekao reputaciju jednog od najzačajnijih kamernih sastava, poznat po izuzetnoj usviranosti, lepoti zvuka i preciznosti interpretacije. Kako navodi Milena Pešić u jednoj kritici iz 1984. godine, to je „ansambl odličnih muzičara čiji pojedinačni kvaliteti i podređenost zajedničkom zvuku, već godinama predstavljaju obrazac predanog negovanja i posvećenosti kamernoj muzici”.

Na njihovom repertoaru su se nalazila dela najrazličitijih stilskih orijentacija – od baroknih ostvarenja, do dela savremenih stvaralaca posvećenih upravo ovom sastavu. Beogradski duvački kvintet je kontinuirano i entuzijastično promovisao savremenu srpsku muziku, te su prvi izveli i snimili brojna dela kompozitora kao što su Petar Konjović, Milan Ristić, Dejan Despić, Dušan Radić, Enriko Josif, Zoran Hristić i drugi.

Od osnivanja, ansambl je učestvovao na najznačajnijim smotrama savremenog domaćeg stvaralaštva kao što su Muzički bijenale u Zagrebu ili Beogradske muzičke svečanosti, a nastupao je i u velikom broju evropskih zemalja.

Ansamblu je 1970. godine uručena Oktobarska nagrada grada Beograda, a 1973. i nagrada Udruženja muzičkih umetnika Srbije. Njihove interpretacije zabeležene su na brojnim izdanjima PGP RTB-a, uključujući antologijske snimke kamerne muzike jugoslovenskih autora.

Ovaj sastav je postavio visoke standarde za kamerno muziciranje duvača na Balkanu, a o tome svedoči kritika Vladana Radovanovića, pod nazivom „Jedan kvintet kao majstorsko delo” objavljena u „Borbi” 1971. godine. U svom tekstu, Radovanović piše: „Beogradski duvački kvintet, sastavljen od majstora svog instrumenta, izrastao je u jedan od najsavršenijih ansambala u zemlji. On nije samo izvođačko telo koje realizuje postojeće kompozicije, već koje inicira i nastajanje novih. Blisko je pomisli da jedno delo nadahnjuje stvaranje drugog. Dragoceni izuzetak je da izvođačko telo svojim izvođenjem nadahnjuje na delo. U tom slučaju kao da zvuk prozvučalih kompozicija postaje sekundaran, a iz njega se izdvaja, apstrahuje onaj zvuk koji predstavlja zvučanje samog kvinteta. Ima briljantnih izvođenja koja se služe delom da bi istakla sebe. Izvođenja Beogradskog duvačkog kvinteta identifikuju se sa kompozicijama koje se izvode oslobađajući nas neprijatne strepnje nad tim šta će joj se dogoditi u sledećem trenutku slušanja. Oslobođenost od teškoća u savladavanju tehničkih problema davala je izuzetnu prozračnost i stavovima izvođački, inače veoma složenim”, zaključuje Vladan Radovanović.

Urednica emisije: Ivana Neimarević