Majstori baroka

Rođen 1606. godine u malom italijanskom mestu Fosombroneu, u Umbriji, Subisati je stasavao u sredini koja je bila snažno prožeta muzičkom tradicijom. Njegov stric Đulio, kapelmajstor rimske Bazilike Santa Marija in Trastevere, bio je taj koji je prepoznao talenat mladog Subisatija i od koga je dobio svoja prva muzička znanja. Sa petnaest godina, Subisati je postao član kapele Bazilike Santa Marija Mađore, a njegov brzi uspon među najuspešnije rimske violiniste svedočio je o njegovoj virtuoznosti. Svirao je u ansamblu Crkve San Luiđi dei Frančezi i učestvovao u brojnim produkcijama čuvenog Teatra porodice Barberini, a njegovo majstorstvo bilo je cenjeno i u salonima Pjetra dela Vale. Sva ta iskustva oblikovala su Aldebranda Subisatija kao mladog muzičara koji je bio „izložen najprefinjenijim tokovim ranobarokne italijanske estetike”.

Sredinom 17. veka, put ga vodi daleko od Italije – sve do habzburških zemalja. Godine 1641. dobija mesto muzičara u orkestru na dvoru u Pasau, a potom 1644. i na dvoru u Beču. Nakon toga, 1645. godine odlazi u Varšavu, na dvor kralja Vladislava IV, a potom i 1650. na dvor kralja Jana II Kazimira, gde je dobio titulu senior musicus i primao jednu od najviših muzičarskih plata u to doba. U Poljskoj ostaje sve do 1654. godine, kada se, uz zvaničnu saglasnost kralja, vraća u svoj rodni grad i preuzima ulogu učitelja violine za lokalno plemstvo. U Fosombroneu ostaje do kraja svog života. 

O kasnijem životu ovog autora, nakon povratka iz Poljske, ne postoji puno sačuvanih podataka, a sa natpisa na njegovoj nadgrobnoj ploči saznaje se još jedan zanimljiv podatak – da je bio i dvorski muzičar Kristine, kraljice Švedske. Nakon što je 1655. godine abdicirala i došla u Rim, ova izuzetno aktivna pokroviteljka umetnosti obilazila je brojne italijanske centre, te se pretpostavlja da je tada imala prilike da čuje Subisatijeve nastupe. 

Autorka: Saša Tošković