Majstori baroka

Vilinska kraljica predstavlja treću po redu masku, odnosno semi-operu, koju je Persl napisao za Ujedinjenu kompaniju Kraljevskog pozorišta 1692. godine. Libretista ovog dela do danas ostaje nepoznat, ali se se pretpostavlja da bi to mogao biti Tomas Beterton – glumac i upravnik Ujedinjene kompanije, a ujedno i nadzornik svih muzičko-scenskih ostvarenja ove ustanove do 1694. godine. 

Henri Persl i njegov saradnik na ovom delu, vešto su adaptirali siže Sna letnje noći Vilijema Šekspira u muzičko-scenski komad. Osnovni zaplet priče je zadržan i govori o ljubavnicima, vilama i običnim ljudima, koji se iste noći nađu u šumi u okolini Atine. U slobodnom tretmanu ovog komada, kako bi “napravili mesta” za Perslove maske koje su smeštene od drugog do petog čina i koje muzički boje teme prirode, preobražaja, ljubavi i magije, deo originalnog Šekspirovog teksta je izbačen, kao i neki od sporednih likova. Jedan broj stihova je promenjen, a jezik modernizovan – kako bi ga publika razumela. Sve maske nisu direktno povezane sa radnjom dela, već na simboličan način govore o događajima i poseduju dodatne likove – personifikacije poput misterije, tajne, noći, sna, i kroz njih Persl dublje istražuje natprirodni svet kojim vladaju vilinska kraljica Titanija i njen muž Oberon. Muzički tok maski je celovit i u njemu Persl stvara harmonsko i motivsko jedinstvo, fascinantne muzičke pasaže, kao i izazovne vokalne deonice, a za koje se pretpostavlja da ih je prvobitno pisao za profesionalne pevače koji su potom preuzimali glumačke, govorne, uloge.

Iako je zaplet uglavnom alegorijski i teško se prati bez oslonca na pripadajući Šekspirov komad, Vilinska kraljica spada među najbolja od Perslovih muzičko-scenskih ostvarenja.

Autorka: Saša Tošković