Muzej zvuka

U pitanju je repertoar koji obuhvata dela nastala tokom takozvanog „zlatnog veka“ španske kulture, koji se hronološki smešta u nešto širi vremenski okvir - od otkrića Novog sveta pod zastavom španskih monarha Izabele od Kastilje i Ferdinanda od Aragona i uspona njihovog carstva, pa do potpisivanja Pirinejskog mira 1659. godine kojim je označen kraj dominacije ove zemlje na evropskoj i svetskoj političkoj sceni.

Vrhunac „zlatnog veka“ označila je vladavina Filipa II tokom druge polovine 16. veka; u to vreme u Španiju su se slivala bogatstva prekookeanskih kolonija, dok su na dvoru i u najznačajnijim duhovnim centrima zemlje, katedralama u Toledu i Sevilji, radili najbolji umetnici tog doba. U oblasti muzike, to je bilo vreme kada su stvarali Fransisko Gerero, Tomas Luis de Viktorija, Sebastijan de Vivanko, Alonso Lobo, te nešto stariji Kristobal de Morales.

Upravo su se kompozicije ovih majstora našle na albumu Hora škole Londonski oratorijum, uz radove manje poznatih stvaralaca, Bernardina de Rivere, Melhiora Robleda i Huana Eskivela.

Na početku emisije, sluašćete kompozicije Fransiska Gerera, uz Moralesa i De Viktoriju najznačajnijeg španskog autora 16. veka, koji je gotovo čitavu karijeru proveo u rodnoj Sevilji. Za razliku od dvojice kolega, Gerero je pored duhovne, komponovao i svetovnu muziku, ali je najveći deo njegovog opusa posvećen marijanskom kultu, te su ga često nazivali „Marijinim kantorom". Muzički stil ovog kompozitora pripada konzervativnoj, trentskoj, struji renesansne polifonije, što je bilo u skladu sa čvrstim shvatanjem katoličke dogme u Španiji.

Pored muzike poznatih i velikih majstora iz španskog „zlatnog veka“, na ovom albumu se nalaze i ostvarenja danas malo poznatih kompozitora.

Bernardino de Rivera je pripadao generaciji starijih autora, a kao kapelmajstor katedrale u Avili, bio je i učitelj mladom De Viktoriji. Iza njega je ostalo nedovoljno radova da bi se moglo utvrditi u kojoj meri je uticao na svog učenika, ali se može proceniti da je predstavljao kariku između generacije koja je oponašala stil Žoskena de Prea i one kojoj su pripadali španski majstori poput Moralesa i Gerera.

Melhior Robledo je takođe pripadao starijoj generaciji, a karijeru je započeo kao pevač u Kraljevskoj kapeli u Granadi. Ipak, najveći deo karijere proveo je kao kapelmajstor katedrale u Saragosi.

Huan Eskivel je pre svega živeo u zabačenom gradiću Siudad-Rodrigo, na granici sa Portugalom, ali je jedno vreme radio i kao kapelmajstor katedrale u Ovijedu. Uprkos relativno minornim pozicijama, njegova muzika je bila poznata širom Španije početkom 17. veka i osvetljava ga kao jednog na najistaknutijih predstavnika poslednje generacije španskih renesansnih majstora.

Urednica emisije: Ivana Neimarević