Đuzepe Verdi: Trubadur

Ubrzo pošto je 1850. godine Verdi otkrio komad Trubadur Antonija Garsije Gutijereza, sa temom koja mu je delovala pogodnom za operski siže, zamolio je libretistu Salvatorea Kamarana da mu priredi „smelu i modernu” verziju komada. Međutim, Kamarano nije poslušao kompozitora i umesto toga mu je predao scenario sa konvencionalnom podelom na numere, koji je čak predstavljao korak unazad u odnosu na Rigoleta, u kojem je Verdi započeo da transformiše tradicionalni operski model. Uprkos inicijalnom razočarenju, Verdi je ipak prepoznao potencijal Kamaranovog nacrta i nastavio saradnju sa libretistom, koga je, 1852. godine, smrt sprečila da dovrši ceo predložak. To je omogućilo Verdiju da zajedno sa mladim libretistom Leoneom Emanueleom Bardareom napravi određene važne ispravke, uključujući i davanje većeg značaja Leonori.

Trubadur je formalno jedna od Verdijevih najinteresantnijih opera, jer ostvaruje tok na prividno paradoksalni način: smenom zatvorenih numera. U ovom stalnom premeštanju perspektive, Verdijeva muzika sa jedne strane služi kao neutralni posmatrač različitih situacija opisanih u operi, dok sa druge pruža uvid u unutrašnji život likova, istražujući detaljno njihove emocije. Uprkos brojnim negativnim reakcijama, opera je doživela trijumf na premijeri u Teatru Apolo u Rimu 19. januara 1853. godine i uz druge dva dela iz „latinske trilogije” – Rigoleta i Travijate, zauzima istaknuto mesto u kompozitorovom opusu.

Urednica Ksenija Stevanović