Đuzepe Verdi: Sicilijansko večernje

Verdi je gotovo celu 1854. godinu proveo u Parizu gde je komponovao operu Sicilijansko večernje po narudžbini Pariske opere. Odnosi sa upravom opere, kao i sa libretistom Eženom Skribom nisu bili skladni, te je Verdi nekoliko puta hteo da raskine ugovor i povuče se u potpunosti iz ovog poduhvata. Ono što ga je održalo na putu da završi delo, bila je pariska publika koju je želeo da u potpunosti osvoji. Zato je i odabrao format „velike opere”, tog francuskog operskog žanra, nameravajući da prevaziđe uspeh oca ove grandiozne forme, Đakoma Majerbera. Ežen Skrib je za tu priliku kompozitoru ponudio već napisan libreto, koji su on i njegov pomoćnik Šarl Diverije, dvadeset godina ranije namenili Donicetiju. Skrib se nije obazirao na Verdijev poziv da napiše „novu, grandioznu, strasnu priču”, već je samo pomerio mesto odvijanja radnje iz Flandrije u XVI veku na Siciliju u XIII veku i dodao peti čin po kojem opera i nosi svoje ime. U njemu je prikazan istorijski događaj iz 1282. godine poznat pod imenom „Sicilijansko večernje”, kada su sicilijanski pobunjenici ubili veliki broj francuskih doseljenika i koji označava početak ustanka protiv Karla I Anžujskog.

Premijera opere Sicilijansko večernje upriličena je 13. juna 1855. godine u Parizu i doživela je topao prijem kod francuske kritike, čak i kod izuzetno strogog Hektora Berlioza, ali nije uspela da se zadrži na repertoaru. Zbog toga je Verdi odlučio da se opera prevede na italijanski jezik, što je učinio Euđenio Kaimi, ali zbog revolucionarnog sižea delo nije moglo da se izvede u Italiji bez izmena. Tako je 1855. godine u Parmi opera postavljena pod imenom Đovana de Guzman, a radnja je sa Sicilije premeštena u Portugaliju u XVII veku. Posle ujedinjenja Italije, vratilo se prvobitno ime Sicilijansko večernje i od tada, opera se gotovo uvek izvodi na italijanskom jeziku, bez polučasovnog baleta prisutnog u francuskom originalu, kao što je to slučaj i sa snimkom koji ćete čuti u ovoj emisiji.

Urednica Ksenija Stevanović