Majstori baroka

Početkom 17. veka, kada su nove tehnike komponovanja počele da se primenjuju na ustaljene oblike crkvene muzike kao što su misa i motet, pojavile su se nove forme koje su jasno odstupile od renesansnih okvira. Oratorijum se razvijao uporedo sa operom, sa gotovo identičnim izražajnim sredstvima i oblicima, kao što su rečitativi, arije, vokalni ansambli, instrumentalna intermeca i horovi. Tako, 1600. godine u Rimu, plemić i kompozitor Emilio de Kavalijeri objavljuje Predstave duše i tela - delo koje se smatra prekretnicom u istoriji muzike, koje je pomerilo granice muzičke drame, i koje se percepira kao preteča i opere i oratorijuma, s obzirom na to da je sadržao karakteristike oba žanra.

Predstave duše i tela, koncipirane u tri čina sa prologom, napisane su na libreto Agostina Manija i uključivale su kostimirane glumce i plesače. Priča se plete oko Duše i Tela koji se prepiru oko toga ko je vredniji i ko je zaslužio mesto na Nebu. Pored moralne pouke, Kavalijerijevo ostvarenje odlikuje se elementima ranog baroka, sa svojim eho efektima, ekspresivnim vokalnim i instrumentalnim ansamblima, virtuoznim sinfonijama i plesnom muzikom.

Iako su ga po muzičkom i dramskom intenzitetu kasnije nadmašile prve prave opere koje su izašle iz pera Jakopa Perija i Đulija Kačinija, Predstave duše i tela Emilija de Kavalijerija zauzima mesto najstarijeg sačuvanog muzičko-scenskog komada i jednog od prvih primera monodijskog rečitativnog stila koji je potom dobio svoj vrhunac u ranoj operi.

Autorka: Saša Tošković