Čitaj mi!

Meštani najvećeg izbegličkog naselja u Srbiji posle "Oluje" – razdvojio ih rat, spojilo Busije

Na Dan sećanja na stradanje i progon Srba u "Oluji", zemunsko naselje Busije, koje su osnovale izbeglice iz Hrvatske, posetila je ekipa RTS-a. Tamo će večeras Srbija i Republika Srpska obeležiti ovaj dan.

Busije, i pomalo neobično, ispisana dobrodošlica na spomeniku, u samom centru prigradskog naselja u beogradskoj opštini Zemun, koje je nastalo 1997. godine, posle operacije "Oluja".

Nakon što je u avgustu 1995. prešla granicu, većina izbeglica iz Hrvatske i Bosne i Hercegovine nije znala odgovor na jednostavno pitanje – kuda dalje. Oni koji su ostali ovde, sa setom u očima sećaju se tih dana.

"Kada sam došao 1995. godine, došao sam na traktoru i to komšijskom, sa džepom praznim", kaže Jovan Vučenović, žitelj naselja Busije.

Naselje je nastalo na njivi poljoprivrednog preduzeća iz Nove Pazove kada je Opština Zemun, pre 25 godina, prodala zemljište unesrećenim ljudima.

Meštani bez vlasničkog papira

Najveće izbegličko naselje u Srbiji izgradili su sami meštani pomažući jedni drugima.

Sakupljali su novac za osvetljenje ulica, za vodovod, pomagali su jedni drugima na izgradnji kuća i danas niko od njih nema vlasnički papir, pa se oko 1.500 placeva i dalje vode kao državno zemljište koje koristi poljoprivredna zadruga.

"Mi posle 24 godina ne možemo da uknjižimo vlasništvo, a sve poreze smo plaćali", navodi Jovan Vučenović.

Mesto okupljanja tamošnjih žitelja je Parohijski dom, u okviru koga radi i ambulanta, a ovde je smeštena i osmogodišnja škola koja je, iako sagrađena 2019. godine, sa radom počela prošle godine.

"Prošle školske godine krenula je prva generacija učenika, od prvog do osmog razreda, koliko znam. Prema našim saznanjima, rađa se jedan i po razred godišnje", navodi žitelj naselja Busije.

Prve ulice asfaltirane su 2006. godine, kada je uvedena i prva trasa autobuske linije 702, Busije–Batajnica.

Manifestacije sa velikim naporom 

Najveće izbegličko naselje u Srbiji je domaćin mnogih kulturno-zabavnih i sportskih manifestacija, ali se one organizuju sa velikim naporom jer KUD i fudbalski klub, koji postoji već 18 godina nemaju prostor na kome bi održavali probe, niti treninge.

"Sve ove godine smo u vrhu prvi, drugi, treći. Nemamo svoj teren, nemamo mlađe kategorije, što je za budućnost problem kluba, problem naselja", kaže Damir Šarić, predsednik FK Busije.

Ljudima, kako kažu, nedostaje mnogo toga. Naučili su da žive skromnim životom, ali im nedostaje ćaskanje uz kafu, što podrazumeva prijateljsko okupljanje.

Neki ipak nađu vremena za priču uz kafu. Iako ih je rat razdvojio, spojilo ih je Busije. Kada posećuju jedni druge, reči uglavnom razmenjuju u nekom od pet kafića u naselju.

Do pre desetak godina ulice u naselju Busije nosile su redne brojeve, a onda su počele da se zovu po piscima, pesnicima, sveštenicima, slikarima ili političarima koji su bili važni za istoriju i kulturu Srba u Hrvatskoj.

Prognani narod, želeo je da sve njih, na taj način sačuva od zaborava, za sebe i neke nove generacije.