Slepi putnik na brodu ludaka

Poslednji period života znamenitog srpskog pripovedača Petra Kočića, u duševnoj bolnici na Guberevcu, u okupiranom Beogradu 1916. godine, tema je televizijskog filma "Slepi putnik na brodu ludaka" scenariste Vuleta Žurića.

Scenario donosi depresivnu sliku Beograda pod okupacijom, u kojoj na tragikomičan način životi lekara, osoblja i pacijenata u ludnici na Guberevcu grade metaforu o životu "na slobodi i slobodnoj teritoriji".

Dok svuda okolo vlada okupacijski teror, smrt i razaranje materijalnih vrednosti, dotle u ovoj svojevrsnoj i apsurdnoj oazi mira, na ovom "brodu ludaka", vlada duboko razumevanje, poštovanje i briga za bližnje.

A kada se na taj "brod" ukrcaju slepi putnici (begunci od okupacijske vlasti) pronalazeći tu sigurno utočište od internacije, priča o Petru Kočiću postaje simbolička priča o sukobu dobra i zla, o borbi prkosnog Davida sa bezdušnim Golijatom. Kroz sukob Petra Kočića sa Kostom Hermanom, sukob koji je započet još mnogo godina ranije u Bosni dok je Kočić aktivno politički delovao na liniji nacionalnog oslobođenja, ovaj teleizijski film otvara i jednu drugu, intimnu temu o ljudskoj zavisti zbog neposedovanja istinskog umetničkog talenta. Patološka mržnja nedarovitih a moćnih, njihova potreba da progone i da se svete svakom ko je imalo slobodnijeg duha i talenta, data je ovde na uzbudljiv i tragičan način, kroz niz žalosnih prizora ljudske mizerije i duševnog pada.

Ako se po nečemu prepoznaju rat i okupacija onda je to po gubitku i patnji koju osećaju ljudi u ratu... A u ovoj drami to osećanje gubitka imaju skoro svi junaci. Svi su oni "pobeđeni" tom dubokom boli koju nose u sebi zbog gubitka nekoga ili nečega.

Čak i majstor "d' eter", gospodar života i smrti stanovnika duševne bolnice, zamenik vojnog Guvermana Beograda, Kosta Herman, zna da mu je Petar Kočić umakao, da se spasao veličinom svog dara koji on nikada neće imati a još manje razumeti. Za one koji borave u duševnoj bolnici, ludilo i smrt su oslobođenje. Za nas koji to gledamo sa ove vremenske distance, to je podsećanje na vreme ogromne patnje, na vreme kada je ranjena zver Austrougarske monarhije pokazala svoje okrutno lice preteći da zatre biološko i duhovno biće srpskog naroda koji je držao do slobode i svoje samostalnosti.

Junaci ovog filma u raznim prilikama govore uvek istu rečenicu:
"Kada se ovde vrati Srbija sve će biti drugačije..." ali pred njima su još nekolike godine koje treba preživeti. Ipak, naznaka tog trijumfa data je na paradoksalan način, u poslednjim kadrovima televizijskog filma kada mrtvački sanduk sa telom Petra Kočića napušta bolnički krug, ispraćena od svih njenih stanovnika. Pored sanduka u kolima, na "mrtvoj straži" su danska bolničarka Helen i "slepi putnik" Jovan, nećak dr Stoimirovića, budući vojnik - dobrovoljac na Solunskom frontu.

Realizacijom ovog televizijskog filma RTS se pridružuje obeležavanju stogodišnjice smrti znamenitog srpskog pripovedača Petra Kočića.

Ujedno je ovo još jedan vidljiv i značajan doprinos RTS-a obeležavanju stogodišnjice Velikog rata 1914-1918.

U dvodelnom televizijskom filmu igraju: Aleksandar Đurica kao Kosta Herman, Igor Đorđević kao Petar Kočić, Tihomir Stanić kao dr Stoimirović, Maša Dakić kao Elena, Radoje Čupić kao dr Subotić, Jelena Đokić kao dr Slavka, Andrijana Oliverić kao Bošnjakovićka, Srđan Timarov kao Dušan Srezojević, Goran Šušljik kao Burbon, Nemanja Oliverić kao Bertold, Aleksandar Srećković Kubura kao Arsa Lord, Zinaida Dedakin kao tetka Mara, Rade Miljanić kao Dimitrijević, Miroljub Lešo kao otac Prota, Branko Jerinić kao Tutunović, Jovan Jovanović kao Jovan, Luka Abramović kao En En (nepoznato lice), Branka Šećić kao majka, Miona Marković kao trudnica i drugi.

Direktor fotografije je Đorđe Arambašić.
Reditelj ovog dvodelnog televizijskog filma je naš istaknuti reditelj Goran Marković.
Urednik dvodelnog televizijskog filma je Miloš M. Radović
Izvršni producent: Marija Bereta
Produkcija RTS 2016.