Cool Jazz – Art Pepper

Rođen u Gardeni, u Kaliforniji,  u porodici nasilnih alkoholičara, te je Peper još prilično mlad poslat  da živi sa bakom po ocu.  Pokazao je rano muzičko interesovanje i talenat, pa je dobijao  časove klarineta sa devet godina, zatim je prešao na alt saksofon sa 13 godina, odmah počevši da svira na Central aveniji, crnačkom noćnom distriktu u Los Anđelesu.

Sa 17 godina počeo je profesionalno da svira sa Benijem Karterom, a zatim je postao deo orkestra Stena Kentona, sa kojim je nastupao sve dok nije regrutovan 1943. godine. Posle rata, vratio se u Los Anđeles i pridružio se orkestru “Kenton Innovations”.  Do 1950-ih, Peper je bio prepoznat kao jedan od vodećih alt saksofonista u džezu, završivši na drugom mestu, odmah iza Čarlija Parkera, kao najbolji alt saksofonista u anketi čitalaca časopisa “DownBeat” 1952. godine. Zajedno sa Četom Bejkerom, Džerijem Maligenom i Šelijem Menom, i možda više zbog geografije nego stila sviranja, Peper se često povezuje sa muzičkim pokretom poznatim kao “West coast“ džez, za razliku od džeza istočne obale (ili „vrućeg“) Čarlija Parkera, Dizija Gilespija i Majlsa Dejvisa. Neki od Peperovih najpoznatijih albuma iz 1950-ih su “Art Pepper Meets the Rhythm Section”, “Art Pepper + Eleven – Modern Jazz Classic”s, “Gettin' Together” i “Smack Up”.

Drugi snimci iz ovog vremena pojavljuju se na izdavačkim kućama “The Aladdin Recordings” (tri dela), “The Early Show, The Late Show”, “Surf Ride” i “Art Pepper with Warne Marsh” (takođe objavljen kao “The Way It Was”), koji sadrži sesiju snimljenu sa tenor saksofonistom Vejnom Maršom.

Peperovo sviranje saksofona karakteriše zadivljujuća mešavina „cool“ i West coast” džeza i  bi bapa, obeležena briljantnim, prepoznatljivim, čistim tonom(koji je mogao da varira od hladnog, delikatnog do vatrenog, intenzivnog zvuka)  i emotivno nabijenim improvizacijama. Bio je poznat po konstruisanju solo deonica sa isprekidanim frazama, asimetričnim akcentima i ubedljivom melodijskom napetošću i razrešenjima. Iako ukorenjen u „cool“ džez pokretu, često je imao sirov, emotivan osećaj, što ga je razlikovalo od mnogih njegovih savremenika - bio je svojevrsna fuzija „cool“ i bi bap džeza.

Peperova sposobnost da prilagodi svoj stil očigledna je u njegovom uključivanju modalnog materijala, cikličnih formi i disonantnih elemenata u njegovim kasnijim snimcima, pod uticajem Džona Koltrejna.

Karijeru mu je više puta prekidalo nekoliko zatvorskih kazni zbog zavisnosti od heroina, ali je uspeo da ima nekoliko produktivnih „povrataka“. Zanimljivo je da zloupotreba supstanci i pravne muke nisu uticale na kvalitet njegovih snimaka, koji su održavali visok nivo muzičkog umeća tokom cele karijere, sve do njegovog odlaska 1982. godine.

Njegov poslednji “povratak” doveo je do toga da postane član velikog benda Badija Riča od 1968. do 1969. godine. Sredinom 1970-ih, obišao je Evropu i Japan sa svojim grupama i snimio puno albuma. Peperovi kasniji albumi uključuju „Living Legend“, „Art Pepper Today“, „Among Friends“ i „Live in Japan“.