Antologija srpske muzike

Zajedno sa Stanislavom Biničkim, Vladimirom Đorđevićem i Božidarom Joksimovićem, Krstić pripada kompozitorima koji su svoju aktivnost započeli sa početkom novog, XX veka. Oni su, kao naredna generacija kompozitora romantičarskog usmerenja u odnosu na autore poput Mokranjca ili Marinkovića, u srpsku muziku uvodili do tada manje prisutne ili nezastupljene žanrove – pre svega operu, a krasila ih je estetička naklonost prema stilizaciji prvenstveno gradskog folklora.

Muzikološkinja Stana Đurić-Klajn je ove autore svrstavala u takozvanu „Beogradsku školu”, dok savremeni muzikološki pristupi tematizuju Krstića u okvirima širih tendencija srpske muzike na prelazu vekova u kojima se pogled ka zapadnim uzorima i nacionalno buđenje prožimaju na sasvim organski i katkad, nerazlučiv, način.

Petar Krstić je rođen u Beogradu 1877. godine, a prva muzička saznanja je stekao od violiniste Josifa Svobode i Stevana Mokranjca. Potom odlazi u Beč, gde je od 1896. do 1902. godine studirao komponovanje na Bečkom konzervatorijumu u klasi Roberta Fuksa, kao i muzikologiju na Filozofskom faklutetu kod Gvida Adlera. Krstić je pokazivao zavidno kompoziciono-tehničko znanje po kojem se, inače, izdavajo među srpskim kompozitorima s početka XX veka, što je verovatno posledica i dobre škole koju je stekao u Fuksovoj klasi. Napomenimo da je ovaj austrijski kompozitor, inače bio profesor Gustava Malera, Levija Madetoje, Franca Šrekera, Huga Volfa, Aleksandera Zemlinskog i Eriha Korngolda, između ostalih.

Po povratku u Beograd, započinje njegova aktivnost na razvoju muzičkog života i obrazovanja. Bio je profesor u Prvoj muškoj gimnaziji, ali i nastavnik Muzičke škole „Stanković” u čijem je osnivanju i učestvovao. Takođe, bio je direktor Sprske muzičke škole i horovođa Radničkog društva „Jedinstvo”. Potom od 1929. do 1938. godine postaje šef muzičkog odseka Radio Beograda, a deluje i kao dirigent u Narodnom pozorištu. Tako je u analima našeg nacionalnog teatra ostalo zabeleženo da je „u sezoni 1905/6, dirigent Petar Krstić izložio plan za sistematsko negovanje opere i svikavanje publike, predviđajući po jedno delo Vebera, Gluka i Rimskog-Korsakova”.

Takođe, bio je šef odseka za umetnost i književnost u Ministarstvu prosvete od 1938. godine, a delovao je i kao predsednik beogradske sekcije Udruženja jugoslovenskih muzičkih autora u predratnom periodu. Petar Krstić se pored svih ovih aktivnosti bavio i muzičkom publicistikom, kao kritičar „Pravde” i urednik „Muzičkog glasnika”. Umro je u Beogradu 21. januara 1957. godine.

Urednica Ksenija Stevanović