Antologija srpske muzike

Duo nosi oznaku opusa 4 i nastao je 1973. godine, na početku Trajkovićeve karijere, dok se još nalazio na magistarskim studijima na Fakultetu Muzičke umetnosti u klasi Vasilija Mokranjca. O ovom delu sam autor je rekao sledeće : „Sećam se da sam, pristupajući radu, osetio da čisto muzičkim jezikom, svojim bojama, svojim tonskim slogom, mogu da izrazim... ono veličanstveno... i u suštini toplo i emotivno, ali na jedan moderan način toplo-i-emotivno lirsko osećanje koje i svaki pravi naučnik, fizičar, a ne meta-fizičar, oseti pred neumoljivom ’tačnošću'... i iskonskom snagom sila Prirode. I u toj priči – priči koja sama, bez prisustva čoveka, priča svoju priču – u tom objektivizmu leži otklon u odnosu na stari, romantičarski, antropomorfni sentimentalizam”.

Arion iz 1979. godine je jedno od prelomnih dela srpske muzike u poslednje tri decenije XX veka. Sam autor je insistirao da se uvek u obzir uzme i podnaslov kompozcije koji na italijanskom glasi Le nuove musiche per chitarra ed archi. Trajković nije želeo da se delo navodi u prevodu, kao „nove muzike za gitaru i gudače”, kako zbog pretencioznosti takvog prevoda, tako i zbog previđanja direktnog omaža, to jest reference na zbirku i prateći traktat o novim muzikama Đulija Kačinija iz 1614. godine, jednog od najvažnijih trenutaka u ustpostavljanju novog stila, iz kojeg će se izroditi muzički barok.

Ovaj referentni okvir muzikološkinja Ana Stefanović sagledava kao „bitno arhitekstualni, generički odnos” kao vrstu transistorijske srodnosti sa „čitavim korpusom tema, formi, tekstova, diskursa, sa ukupnom stilističkom matricom koja odražava stanje duha i stanje muzike”. Arion, sa svojim ukazivanjem na starogrčkog pesnika i kitaristu, tvorca ditiramba, koga po predanju iz mora spašavaju delfini, se 1979. godine pojavljuje kao značajni novi ’trenutak’ srpske muzike – svojim spojem redukcionističke tehnike, na tragu ideja nove jednostavnosti, postmodernističkog intertekstulanog okvira i klasicističkog usmerenja, kao i sasvim osobenog tretmana muzičkog vremena i njegovog oblikovanja. Zbog toga ne čudi da je već posle premijere u razgovoru koji je vođen na Trećem programu, kompozitor Srđan Hofman, zapazio da je Arion „jedno od originalnih dela i neponovljivih dela, onih koje se nikada ne mogu kopirati niti imitirati… dela koja će se zadržati kao celina u nekoj slušnoj svesti”.

Urednica Ksenija Stevanović