Gramofonija – Dela Fransoa Kuprena

Izdavačka kuća koju je 1940. godine osnovao Anri Skrapel je od početka bila posvećena objavljivanju kvalitetnih snimaka umetničke muzike, ali se praktično sve vreme svog postojanja suočavala sa finansijskim problemima. Posle Drugog svetskog rata je ova kompanija imala ugovore sa nekoliko značajnih solista kao što su Lili Kraus i Marsel Mejer, a svoje poslovanje je nastojala da proširi i na Belgiju gde je u saradnji sa kompanijom Alfa objavljivala značajne snimke iz svog kataloga, o čemu je bilo reči u prethodnim emisijama. Na čelo kompanije 1954. godine dolazi Antoan Duamel, kompozitor i dirigent poznat po svojoj saradnji sa režiserima filmova francuskog Novog talasa, poput Žan-Lika Godara, ali je nakon nepune četiri godine pod njegovom upravom proglašen bankrot i imovina Francuskog društva diskofila je nakon nekoliko promena vlasnika postala deo kompanije Pate-Markoni. Ovaj medijski gigant je tada već bio deo korporacije I-Em-Aj, te su nakon akvizicije ploče sa karakterističnim logom Francuskog društva diskofila zapravo objavljivane van Francuske pod etiketama različitih podružnica I-Em-Aja. To je slučaj i sa pločom koju večeras emitujemo, a koja je u Velikoj Britaniji objavljena kao deo kataloga firme Hiz masters vois. Budući da je reč o izvođenjima koja nisu često bila na objavljivana na pločama i nisu imala kasnija reizdanja, danas se većina takvih albuma smatra retkim i važnim svedočanstvima o ovoj fazi razvoja diskografije u Francuskoj.     

Dirigent Luj Orijakomb je na prelasku iz pedesetih u šezdesete godine XX veka postao poznat široj javnosti kao umetnik koji je uspeo da orkestar iz Tuluza uvede u ponudu svetski poznatih izdavača, te je albumu koji večeras emitujemo prethodilo nekoliko uspešnih ploča sa delima Ramoa, Baha i Vivaldija, ali i savremenih autora poput Paula Hindemita i Bele Bartoka. Gotovo svi snimci koje je realizovao su objavljeni za neku od podružnica I-Em-Aja, a budući da je reč o kvalitetnim izvođenjima i zapisima, vrlo brzo su se proširili i van Francuske, kao i u Sjedinjenim Američkim Državama. Tokom sedamdesetih godina će Orijakomb sa orkestrom iz Tuluza postati čuven kao naročito uspešan interpretator kompozicija Antonija Vivaldija i dela francuskih starih majstora. Značajno je pomenuti i da je programski komentar za ploču sa Lilijevim delima napisao orguljaš i kompozitor Gi Lamber, stručnjak za francusku muziku 17. i 18. veka. 

Autor Milan Milojković
Urednica Sanja Kunjadić