Kompozitor meseca – Luiđi Kerubini

Kada je 1822. godine postao direktor pariskog Konzervatorijuma, Kerubini se susreo sa lošim kvalitetom nastave i administracije, pa je odmah započeo temeljnu reorganizaciju ove institucije. Naime, jedna od prvih, i svakako najznačajnijih mera bila je uvođenje polaganja ispita. Pošto je smatrao da je Pariz u tom periodu bio "preplavljen pijanistima", značajno je smanjio broj studenata klavira, dok je fokus nastave usmerio na obuku pevača u cilju poboljšavanja kvaliteta izvođenja operskih dela. Đoakino Rosini je 1826. godine postavljen na mesto glavnog konsultanta u nastavi pevanja, a na ovom odseku uvedeni su i dodatni predmeti poput kulture govora i dikcije. Tokom Kerubinijevog upravljanja Konzervatorijumom uvedeni su i časovi harfe, kontrabasa, horne, trube i trombona. Pokrenuo je nagrade za najdarovitije studente, a 1832. godine iskoristio je svoju poziciju da omogući profesionalne angažmane studentima. Pored toga, kako bi dodatno animirao mlade da muziku odaberu za svoj poziv, podstakao je i formiranje ogranaka Konzervatorijuma u Lilu, Tuluzu i Marseju.

U ovom periodu nastala je i Kerubinijeva poslednja opera Ali Baba ili Četrdeset razbojnika, koja je premijerno izvedena 1833. godine u dvorani pariske Opere. Kerubini je za ovu partituru, koja je u rukopisu brojala oko hiljadu stranica i predstavljala najambicioznije ostvarenje njegovog operskog opusa, iskoristio orijentalistički siže kroz priču o pohlepnom ocu koji pokušava da svoju kćer uda protiv njene volje. Posebnu pažnju posvetio je instrumentaciji, kao i dijalozima u rečitativo i ariozo stilu. Međutim, njegovi ansambli i horovi, iako široko koncipirani i proistekli iz bajkovite tematike, nisu mogli da se mere sa istorijskim spektaklima iz popularnih opera Obera, Rosinija i Mejerbera. Uprkos raskošnoj produkciji u pariskoj Operi, Kerubini je bio veoma pesimističan po pitanju ovog dela, da nikada, kako ističu izvori, nije prisustvovao izvođenju, a opera je nakon jedanaest predstava skinuta sa repertoara.

Kerubinijeva energičnost i posvećenost radu nisu uvek nailazile na razumevanje, pa je, kako ukazuju istorijski izvori, bio u sukobu sa tada mladim Hektorom Berliozom koji ga je u svojim memoarima opisao kao "iritantnog sitničara". Iako su se i drugi suprotstavljali kompozitorovom "tvrdom" temperamentu, Kerubini je imao i puno prijatelja, među kojima su bili i Marija Šimanovska, poljska kompozitorka i jedna od prvih profesionalnih žena-pijanistkinja u devetnaestom veku, Đoakino Rosini, Frederik Šopen, kao i Žan-Ogist-Dominik Engr, francuski slikar neoklasicizma, sa kojim je delio zajednička interesovanja. Naime, Kerubini je bio strastveni slikar-amater, a Engr je voleo da svira violinu. Kao plod ovog prijateljstva 1841. godine nastao je jedan od Engrovih najpoznatijih portreta Kerubinija koji se i danas nalazi u Luvru.

Tokom života Kerubini je odlikovan najvećim francuskim priznanjima i nagradama, poput Nacionalnog ordena Legije časti i članstva Akademije Bozar. Preminuo je u Parizu 15. marta 1842. godine.

Urednica Irina Maksimović Šašić