Antologija srpske muzike

Rad Milenka Živkovića vezan je za razvoj muzičkog stvaralaštva u Srbiji pre i posle Drugog svetskog rata. Rođen je 1901. godine u Beogradu, a prva interesovanja za muziku počeo je da razvija još u gimnaziji kada je pohađao časove violine. Godine 1919. postao je član hora pevačkog društva Stanković, u kojem je često menjao horovođu, a redovno je dirigovao i horom u Vaznesenjskoj crkvi. Potom se u muzičkoj školi Stanković, gde je pohađao časove violine i teorije, upoznaje sa svojim prvim učiteljem kompozicije - Milenkom Paunovićem, koji je imao veliki uticaj da se mladi Milenko Živković opredeli za muziku i počne da komponuje svoja prva dela. Stekavši diplomu Pravnog fakulteta 1924. godine, upisao je studije kompozicije u Lajpcigu, u klasi Hermana Grabnera, a potom je od 1929. do 1931. pohađao i specijalističke studije, na čuvenoj Sholi kantorum (Schola Cantorum) u Parizu, u klasi Vensana Dendija, i intenzivno pratio umetnički život tadašnje umetničke metropole sveta.

Po povratku u Beograd, Živković je započeo svoju bogatu društvenu aktivnost: radio kao profesor, a potom i direktor muzičke škole Stanković, a kao dirigent vodio je, između ostalih, horove Obilić i Stanković. Godine 1948. postao je redovni profesor kompozicije na Muzičkoj akademiji, a u periodu od 1952. do 1960. bio je i njen dekan. Za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti izabran je 1958. godine.

Posebno je važna Živkovićeva uloga profesora kompozicije. Naime, zasnivajući pedagoški rad na naučno produbljenom programu, usmerenom ka tada savremenim teorijskim i estetskim principima, iz njegove klase na Muzičkoj akademiji izašli su važni srpski kompozitori i muzičari poput Dragutina Gostuškog, Dušana Trbojevića, Enrika Josifa (koji mu je posvetio knjigu), Dušana Radića, Konstantina Babića i Vladana Radovanovića.

Kao esejista, Milenko Živković je sarađivao u brojnim časopisima među kojima se izdvajaju Misao, Život i rad, Vreme, Naša stvarnost, Muzički glasnik i Vesnik Južnoslovenskog pevačkog saveza, a kao istaknuti muzički teoretičar objavio je nekoliko važnih studija: Umetnost horskog pevanja 1946. godine, Nauka o harmoniji 1953. godine, kao i analitičku studiju Rukoveti Stevana Mokranjca za koju je dobio nagradu Udruženja kompozitora Srbije 1959. godine.

U svom kompozitorskom opusu, ističe Vlastimir Peričić, Živković se oslanjao na nacionalni pravac u srpskoj muzici. Naime, on je posebnu pažnju poklanjao produbljivanju harmonskog izraza na osnovu tonalnih specifičnosti tradicionalne muzike, kao i čestoj upotrebi polifonije i snažnih ritmičkih struktura.

Urednica Irina Maksimović Šašić