Muzej zvuka – Dela Majkla Ista

Ovaj umetnik je bio autor sedam štampanih zbirki dela za viole i glasove, što ga je činilo jednim od najviše objavljivanih kompozitora svog doba. Rođen oko 1580. godine , kao nećak izdavača Tomasa Ista, studirao je muziku na Kembridžu, a 1601. jedan njegov madrigal je uključen u zbirku Trijumfi Orijane Tomasa Morlija posvećenu kraljici Elizabeti I. Nakon zavšenih studija, Majkl Ist je postao horista u katedrali u Iliju, da bi od 1618. godine dobio mesto horovođe u Katedrali u Ličfildu. Pretpostavlja se da je na ovoj poziciji ostao sve do 1644. godine kada je tokom engleskog građanskog rata muzika prestala da se koristi tokom crkvenih službi, a da je umro četiri godine kasnije.

Neobično je što je tako puno dela Majkla Ista bilo štampano još za života autora, imajući u vidu to da je u pitanju bio kompozitor koji je bio vezan za provincijsku katedralu, a ne za značajne umetničke ili političke centre moći. Ipak, ova dela uprkos svojoj relativno maloj umetničkoj vrednosti, predstavljaju dragoceno svedočanstvo o promeni muzičkog ukusa u Engleskoj 17. veka. Prve dve zbirke, objavljene su u doba najveće popularnosti madrigala i pokazuju jasan uticaj ove italijanske forme. Naredna dva izdanja fokusirana su na pesme i himne koje izvode solisti često u pratnji konsorta viola, te se pretpostavlja da su nastala u vreme kada je Ist bio angažovan u Iliju, gde je postojala bogata tradicija sviranja na ovim gudačkim instrumentima. Naredna zbirka je u potpunosti posvećena delima za viole, i u njoj se nalazi dvadeset troglasnih komada za konsort viola. Šesta zbirka obuhvata dela duhovne muzike, dok su u poslednjoj ponovo zastupljene instrumentalne kompozicije.

Današnji istraživači Ista vide kao veoma plodnog, ali ne i originalnog autora. On je pratio aktuelne stilove, ali ih nije dalje razrađivao niti im pružao lični pečat. Takođe, utvrdili su da Ist nije "pozajmljivao" samo tekstualne predloške, već i da je citirao čitave muzičke fraze ili zasnivao svoja dela na već postojećim modelima. Njegov stil se razvijao u vreme kada je vladala moda italijanskih madrigala, te je on oberučke prihvatio ovaj idiom. Dok se najveći deo njegovog opusa može stoga smatrati derivativnim, današnji muzikolozi, kao i neki Istovi savremenici ističu kvalitet njegovih petoglasnih kompozicija za konsort viola iz treće zbirke, od kojih ćete neke čuti i u večerašnjoj emisiji.

Urednica emisije: Ivana Neimarević