Rejha u Parizu

Rejhina odluka da se preseli u Pariz bila je direktno povezana sa Napoleonovim ratovima. Preživevši Napoleonovu okupaciju Beča 1805, i nakon što je tri godine kasnije bilo jasno da se Austrijsko carstvo ponovo priprema za nove sukobe sa Francuskom Republikom, Rejha je, uz podršku kompozitora Luja Adama i graditelja klavira Sebastijana Erara, Pariz načinio svojim novim prebivalištem, ostavši u njemu sve do svoje smrti, 1836. godine.

U dela koja je Rejha komponovao ili objavio u prvim godinama boravka u Parizu ubrajamo njegovu zbirku trija za tri horne, opus 82, koja je publikovana 1815. Ova forma omogućila je Rejhi da eksperimentiše sa ekspresivnim potencijalom tritonusa, kao i da koristi oblik fuge. Rejhina Uvertiru u De-duru sačuvana je u nedatiranom rukopisu, a po prvi put objavljena u Parizu 1823. godine. Reč je o delu koje je specifično pre svega jer je pisano u mešovitom metru, odnosno u petoosminskom taktu. Kao teoretičar, Rejha se zalagao za prevazilaženje simetričnih muzičkih struktura, a sa mešovitim metrom je već eksperimentisao u studijama za klavir iz bečkog perioda. Ova uvertira, koju opisuju i kao „bizarnu", bogata je inventivnim rešenjima kako na planu ritma, tako i na planu harmonije. Na kraju emisije slušaćete Rejhino pozno kamerno delo, četvorostavačni Kvintet za hornu i gudački kvartet u E-duru, opus 106, komponovano je sredinom dvadesetih godina 19. veka.

Italijanski kompozitor Luiđi Kerubini, deset godina stariji od Rejhe, takođe je jedan od muzičara koji su Pariz izabrali za svoj dom, preselivši se u francusku prestonicu već 1790. Iako je Rejha po svom dolasku u Pariz ubrzo izgradio reputaciju vrsnog pedagoga, Kerubini je, u periodu Restauracije, bio jedan od glavnih protivnika njegovog ulaska u pariski Konzervatorijum. Emitovaćemo njegovu Uvertiru za gudački orkestar u Ge-duru, iz 1815. godine, kao i njegovu Studiju broj 2 za hornu i gudače.


Autor Srđan Atanasovski
Urednica Sanja Kunjadić