Po imenu mlad, po godinama stariji čak 6 vekova od Starog – Novi Bečej

Marija Terezija odlučila je 1752. godine, da osnaži Potisku granicu, i raznim privilegijama, privoli Srbe graničare, da nasele ove prostore, i tako kreće priča i o ovom mestu.

"Bilo je negde oko 19 porodica koje su činile poreske obaveznike sa oko 15-20 članova domaćinstva, i oni su tada bili kostur tog mesta Vranjevo. Intenzivnije naseljavanje Vranjeva od tih Srba koji su bili po tim pustarama oko Vranjeva krajem osamnestog veka, znači tu negde 1790. tada je osnovana i crkva", kaže hroničar Milan Stanković.

Jedno od najstarijih zdanja je zgrada opštine, sagrađena 1826. godine. Iznad ulaza, na crkveno -slovenskom piše da će administracija raditi pravedno i po svojoj savesti. Izgled današnjeg Vranjeva, datira iz sredine 19. veka, dok je poreklo njegovog imena, predmet više legendi i anegdota.

“Došli su iz Vranjaka, pa ovo je Vranjevo, to je, a posle austrijskom caru Franji bilo Franjevo, ali to smo mi F-V, ovo je lakše bilo za izgovoriti", objašnjava Isak Garčev, meštanin Vranjeva.

Početak dvadesetog veka obeležilo je dalje jačanje srpske nacionalne svesti, što se najbolje iščitava na fasadama starih zdanja u Vranjevu, kao što je primer ove kuće iza mene, koja je pripadala porodici Malešev, naime, ona je sagrađena u vreme Austrougarske, ali na sebi i nosi grb Srpske pravoslavne crkve.

Ni manjeg mesta, ni više velikana. Samo u ovoj ulici, živeli su Josif Marinković, jedan od najvećih srpskih kompozitora, Sava Janković, osnivač radiologije i onkologije Medicinskog fakulteta u Beogradu, pioniri glumišta iz porodice Sveštenika Luke Popovića, Vladimir Glavaš, imućni inteketualac i zadužbinar. A zadužbinarstvom se mogu pohvaliti i Stankovići.

„Od svih Stankovića, izdvojio bih posebno Milanka Stankovića, koji je zadužbinar crkve koja je sagrađena na pravoslavnom groblju u Vranjevu 1926. godine, on je znači svu svoju imovinu založio u tu crkvu, posvećena je velikomučeniku Svetom Georgiju" , priča Milan Stanković, hroničar.

Ovih znamenitih Srba, verovatno ne bi bilo, da nije duge tradicije obrazovanja po kojoj je Vranjevo nadaleko poznato. Zato je i prvi lični sekretar Miloša Obranovića upravo Vranjevčanin Jovan Nikolić, a prva škola sa radom počinje već 1768. godine,

"Pred drugi svetski rat, bilo je 13 objekata, školskih objekata, da bi 1972. godine, bila podignuta zgrada u kojoj se trenutno nalazimo. Međutim, đaka i učenika je veoma malo, štaviše, tri puta manje nego u periodu između dva svetska rata", navodi profesorka geografije Jasmina Garcev,

Osim idiličnog izgleda prošlih vremena, ovo mesto nudi priliku da se upoznate sa zaboravljenim manirima i posebnim izrazima, odnosno gostoprimnstvom koje Vranjevo ističe kao celinu, koja na najbolji način prezentuje kulturu severnog Banata.