Sećanje na Ljubu Davidovića

Ljubomir Ljuba Davidović jedan je od tvoraca Krfske deklaracije. Posle stvaranja Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, 1919. godine postao je predsednik novoformirane Demokratske stranke.

Te godine izabran je i za predsednika Vlade, a mandat za sastav Vlade mu je ponovo poveren 1924. godine.

Davidović, koga su zvali "Čika Ljuba" ili "Ljuba Mrav" rođen je 1863. godine, u vreme dok se otomanski barjak još vijorio na Beogradskoj tvrđavi.

Živeo je na Vračaru i bio prvi srpski političar koji se u potpunosti školovao u Srbiji. Završio je prirodni odsek na Filozofskom fakultetu Velike škole i bio je profesor gimnazije u mnogim mestima u unutrašnjosti zemlje.

Bio je i profesor prestolonasledniku kralju Aleksandru Karađorđeviću, s kojim je u vreme njegove vladavine, iako oštro suprotstavljen, naročito njegovoj ličnoj diktaturi iz 1929. godine sve do njegove pogibije ostao u dobrim ličnim odnosima.

Za predsednika Narodne skupštine izabran je 1905. godine, a 1910. godine  za predsednika  beogradske Opštine. Bio je dobrovoljac u Srpsko-bugarskom ratu 1885. godine.

Težeći velikim promenama, Davidović je ostao više upamćen kao stranački vođa, a manje kao državnik.

Pored energičnih ministara unutrašnjih dela poteklih iz njegove stranke, kakvi su bili Božidar Maksimović-Kundak i Svetozar Pribičević, Davidović je vezivao za sebe osećanja koja često obesmišljuju poziv političara - voleli su ga čak i protivnici.

Tri puta biran za ministra prosvete

Govorilo se kako su ga ljudi "više voleli nego što su ga poštovali, više ga poštovali nego što su mu se divili".

Kao poslanik Radikalne narodne stranke 1901. godine sa grupom Ljube Stojanovića odvojio se od radikala zbog njihove koalicije sa Naprednom strankom i primanja oktroisanog ustava i osnovao s Jašom Prodanovićem Samostalnu radikalnu stranku, za čijeg predsednika je izabran 1912. godine. 

U tri navrata biran je za ministra prosvete. Prvi put izabran je na tu funkciju u Vladi Save Grujića 1904. godine. Drugi put je tu funkciju obavljao od 1914. do 1917. godine u vladi Nikole Pašića.

Te godine prelazi u opoziciju u znak protesta zbog izvršenja smrtne presude nad osuđenima u Solunskom procesu.

Treći put je za ministra prosvete izabran u Vladi Nikole Pašića i Stojana Protića 1918. godine i na toj dužnosti je bio do 1919. godine.

Umro je 19. februara 1940. godine, a u stranačkom vođstvu nasledio ga je te godine Milan Grol.

Fondacija Demokratske stranke danas nosi Davidovićevo ime "Fond za unapređenje demokratije Ljuba Davidović".