Skice za portret – Vojislav Vojkan Đonović

Rođen je u uglednoj građanskoj porodici u Beogradu, a prvu gitaru (koju je V. Đonović do smrti smatrao za najbolju na kojoj je ikada svirao) kupio mu je otac. Posle samo godinu i po dana, Vojkan je uspeo da ovlada instrumentom i da krene da javno nastupa.

Tokom Drugog svetskog rata samo zahvaljujući gitari i poznavanju muzike uspeo je da preživi ratne godine, a posle rata, uz pomoć kolega i prijatelja, počeo je da svira po igrankama. Prvi je u Srbiji nabavio električno pojačalo, 1948. godine.

Zbog izvanredne tehnike i stalne želje da napreduje, Đonović je vrlo brzo postao jedan od najomiljenijih i najtraženijih džez muzičara u tadašnjem Beogradu. Stalni član Džez orkestra RTB, današnjeg Big Benda RTS, postao je 1951. godine, postavši jedan od  najaktivnijih članova orkestra kao solista,  kompozitor i aranžer.

Takođe, nastupao je kao solista i u Velikom revijskom orkestru Ilije Baćka Genića, sa velikim uspehom, od 1959. do 1962. godine. Na iznenađenje mnogih svojih kolega i prijatelja, izvesno vreme je napustio džez, potpuno se posvetivši izvođenju narodne muzike i romansi u sastavu Dušana Radetića.

Isto tako, iznenada,  odlučio je da prestane sa aktivnim sviranjem - postao je urednik izdanja u Produkciji gramofonskih ploča, današnjem PGP RTS.  Ostao je dosledan svojoj odluci da ne svira po okončanju muzičke karijere. Jedini izuzetak je bio nastup u Kolarčevoj zadužbini 1998. godine kada ga je tadašnji urednik orkestra Tihomir Jakšić ubedio da svira na gala koncertu povodom pedeset godina Džez orkestra RTB, uz sve ostale veterane ovog orkestra i njegove savremenike.

Povodom njegove smrti, 2008. godine kritičar Slobodan Aranđelović je u dnevnom listu „Danas” o Vojislavu Vojkanu Đonoviću napisao sledeće: „ ...Njegovo muziciranje odlikovalo se izvanrednim drajvom, preciznom frazom i neiscrpnom energijom koji su često uobličavani u melodična i nezaboravna sola. Prijatan zvuk Vojkanove gitare bio je dodatni kvalitet u ansamblima u kojima je svirao.“