Muzika za Figara, seviljskog berberina

Slušaćete verziju Seviljskog berberina italijanskog kompozitora Frančeska Morlakija, rođenog 1784. godine. Nakon kratkog boravka u Italiji, Morlaki je od 1810. godine delovao kao kapelmajstor italijanske opere na drezdenskom dvoru saksonskog kralja Fridriha Avgusta Prvog, gde je i komponovao svoje centralne opuse. Njegova verzija Seviljskog berberina izvedena je prvi put u Drezdenu 27. aprila 1816. godine, svega nekoliko meseci nakon rimske premijere Rosinijeve opere na istu temu. Morlaki je, međutim, ostao veran ranijem libretu Đuzepa Petrozelinija, koji je već poslužio Đovaniju Paizijelu 1782. godine. U neizmenjenom obliku preuzeo je tekst, a ponegde i Paizijelove rečitative i tonalni plan, ali ga je obogatio razvijenijim orkestarskim slogom i izraženijim kontrastima, koji odražavaju duh nemačkih muzičkih sredina posle Napoleonovih ratova. Posebno se ističe njegov tretman Rozine, kojoj je dao više izražajnosti i lirskog karaktera.

Emitovaćemo i kraj drugog čina opere Seviljski berberin Đoakina Rosinija, dela koje je obeležilo vrhunac italijanske komične opere druge decenije devetnaestog veka. Rosini je operu komponovao tokom zime 1815. i početkom 1816. za pozorište Teatro Arđentino u Rimu, gde je premijerno izvedena 20. februara iste godine, dok je libreto napisao Ćezare Sterbini prema Bomaršeovom komadu. Iako je prva izvedba doživela neuspeh, delom zbog simpatija rimskih gledalaca prema Paizijelovoj ranijoj verziji, a delom zbog haotične organizacije i pehova tokom izvođenja, opera je već nekoliko dana kasnije doživela trijumf. Rosini je svojom verzijom uneo novi duh: učvrstio je forme ansambala, ubrzao dijalog, oslobodio rečitativ i orkestru dao punu dramaturšku ulogu. Time je postavio temelje novog komičnog izraza koji povezuje italijansku tradiciju sa modernim muzičkim pozorištem.

Autor Srđan Atanasovski
Urednica Sanja Kunjadić