Žene u muzici – Šeron Isbin

Rođena 7. avgusta 1956. godine u Mineapolisu, Šeron Isbin je sviranje na gitari počela da uči u devetoj godini u Varezeu, pošto je njen otac u ovom italijanskom gradu radio kao saradnik pri Institutu za nuklearnu fiziku. Prepoznavši u njoj jedinstven talenat, Aldo Minela, sa kojim je savladala prve tehnike sviranja na klasičnoj gitari, uputio ju je na dalje školovanje sa vodećim pedagozima, među kojima su bili Sofokle Papa, Andres Segovija, Oskar Gilja i Alirio Dijaz. Studije gitare završila je na Univerzitetu Jejl. Potom je sa istaknutom američkom pijanistkinjom i čembalistkinjom Rozalin Turek, specijalstkinjom za muziku Johana Sebastijana Baha, čitavu deceniju izučavala dela za lautu ovog baroknog autora. Njihova saradnja urodila je kompakt-diskom na kojem se nalaze kompletne Bahove svite za lautu, u aranžmanu za gitaru, koje je objavila kuća EMI/Virgin Classics 1989. godine.

U bogatoj, četiri decenije plodnoj izvođačkoj karijeri, Šeron Isbin je kao solistkinja muzicirala sa zavidnim brojem ansambala, među kojima se izdvajaju nastupi sa Njujorškom filharmonijom, Simfonijskim orkestrima iz Detroita, Hjustona, Dalasa, Minesote, Londonskim simfonijskim orkestrom, Nacionalnim orkestrom Francuskog radija, Praškom filharmonijom, kao i sa Beogradskom filharmonijom na koncertu koji je održan u dvorani Kolarčeve zadužbine 5. juna 2015. godine. Tom prilikom Šeron Isbin je, u završnici ciklusa Bez teksta, izvodila solistički part u Koncertu o Gaudiju američkog kompozitora Kristofera Rausa, koji je nastao po porudžbini Simfonijskog orkestra Serverno-nemačkog radija iz Hamburga i Simfonijskog orkestra iz Dalasa, upravo za ovu umetnicu. Inače, Koncert o Gaudiju je premijerno izveden 2. januara 2000. u Hamburgu, kada je Šeron Isbin svirala uz pratnju članova Severno-nemačkog radija pod upravom Kristofa Ešenbaha, a ovo delo je 2002. ovenčano nagradom Gremi u kategoriji za najbolju kompoziciju u oblasti savremene muzike. U okviru kamernih sastava, Šeron Isbin je često nastupala sa i Najdželom Kenedijem, članovima kvarteta Emerson, Kamernim muzičkom društvom Linkoln centra, Stivom Vajem, Larijem Korielom i drugim umetnicima.

Njenu biografiju krase brojne nagrade koje je počela da niže još od 1975. godine kada je osvojila prvu nagradu na Gitarskom takmičenju u Torontu, potom i na takmičenju Kraljica Sofija u Madridu, a u istoriji muzike njeno ime ostaće upamćeno i kao prve žene-gitaristkinje koja je odlikovana specijalnom nagradom na takmičenju u Minhenu. Šeron Isbin je višestruko nagrađivana i Gremijem, a 2020. magazin Musical America proglasio ju je za Umetnicu godine, čime je postala i prva gitaristkinja koja je dobila ovu prestižnu nagradu.

Široki repertoar dela koje izvodi Šeron Isbin – radoznali trubadur, kako je kritičari rado opisuju – obuhvata ostvarenja baroknih autora, španskih i latino-američkih kompozitora, savremenih autora, džez numere, ali i ostvarenja nastala spajanjem različitih muzičkih žanrova. Kritičari i publika su složni prilikom opisivanja ove gitaristkinje: ona je interpretatorka lirskog senzibiliteta, impozantne virtuozne tehnike, ali i svestranog interesovanja za različite muzičke žanrove, o čemu svedoče i njena gostovanja na brojnim festivalima popularne muzike. Pored uspešne karijere na svetskoj muzičkoj sceni, Šeron Isbin je posvećena i pedagoškom radu. Naime, 1989. godine je na Džulijardu osnovala Katedru za gitaru.

Urednica Irina Maksimović Šašić