subota, 12. feb 2011, 15:46 -> 12:25
Milan, uvek željan trofeja
Milanski roso-neri ove sezone igraju kao nekada. U Kalču su prvi na tabeli, dok odlične rezultate postižu u Ligi šampiona. Dolazak Zlatana Ibrahimoviča na "San Siro" pokazao se kao pravi potez. Ambicije kluba koji je osvojio čak 18 internacionalnih trofeja uvek su iste - juriš na sve trofeje.
Klub velike tradicije i moćnog predsednika ove sezone igra kao preporođen. Dovođenje Zlatana Ibrahimovića donelo je rezultate, pa Milan ima velike ambicije u Ligi šampiona, kao i u šampionatu Italije.
Ipak, roso-neri su ostali bez jedne od najvećih zvezda u istoriji fudbala. Klub je napustio Ronaldinjo, koji se posle deset godina vratio u rodni Brazil, gde već trese mreže u dresu Flamenga.
"Nevaljali dečko" italijanskog fudbala Antonio Kasano pojačao je klub sa "San Sira". Mišljenje mnogih je da Kasano, u tandemu sa Ibrom, može da bude karika koja će dovesti Milan do same završnice takmičenja u Ligi šampiona.
Prva prepreka biće londonski Totenhem, koji je ove sezone, u duelu sa drugim milanski timom, već pokazao da ima veliki kvalitet i da im odgovara stil fudbala koji forsiraju "azuri". Međutim, ako žele novu titulu prvaka Evrope, Milanezi ne smeju birati rivale.
Istorijat
Milan (Associazione Calcio Milan), slavni italijanski klub iz grada mode, uz Real Madrid je najtrofejniji klub na svetu, sa sedam trofeja lige šampiona, 17 titula italijanskog prvaka i pet nacionalnih kupova.
Osvojio je čak 18 internacionalnih titula, po čemu je na prvom mestu izjednačen sa argentinskom Bokom Juniors, a najuspešniji je po broju titula prvaka sveta ( četiri puta). Jedini zvanični međunarodni trofej koji se nije našao u vitrinama kluba jeste pehar Kupa uefa.
Klub su 1899. godine, pod imenom "Milan Cricket and Football Club", osnovali Englezi Alfred Edvardsa i Herbert Kilpin, a u njihovu čast klub dobija ime Milan, po engleskom izgovoru imena grada Milano.
Crveno-crni dresovi Milaneza izabrani su da istaknu želju, žestinu i veliku borbenost ekipe. Te osobine klubu su donele brojne trofeje, a fanovima kluba, na stadionu San Siro, kapaciteta od 85.700 mesta, mnogo zadovoljstva.
Prvi trofej, pod imenom „Medaglia del Re", klub osvaja 1900. godine, a prva titula prvaka našla se u vitrinama stadiona 1901. godine. Uspeh je ponovljen 1906. i 1907. godine.
Događaj koji je usledio značajno je uticao na dalju istoriju kluba ali i grada. Jedan deo rukovodstva nije se slagao sa klupskom politikom po kojoj su u timu igrali samo domaći igrači. Iz tog razloga odvaja se, pa tako nastaje FK Internacionale (Inter Milano), Milanov najljući i najveći protivnik.
"Zlatna era", Šveđani, Rivera i katanaćo
Posle Prvog svetskog rata, počinje period stagnacije i loših rezultata, koji se popravljaju tek krajem 40-tih godina, kada započinje "prva zlatna era".
Milan osvaja titulu posle 44 godine predvođeni trojicom Šveđana: Gunarom Grenom, Gunarom Nordalom i Nilsom Lidholmom. Posebno se istakao Gunar Nordal, sa 35 golova u sezoni 49/50, tj. rekordom koji još nije nadmašen.
Rosoneri postaju šampioni i 1955., 1957. i 1959. godine. Najbolji u državi bili su, takođe, i 1962. godine, sa Nereom Rokom na klupi, tvorcem legendarnog stila igre, poznatim pod nazivom katanaćo, po kome su godinama prepoznatljivi italijanski klubovi i reprezentacija. Najveće zvezde u tom periodu bili su Italijani Đani Rivera, Hoze Altafini, Đovani Trapatoni i Ćezare Maldini.
Tim po prvi put osvaja šampionat Evrope 1963. godine, pobedom nad Benfikom. Međutim, finansijska i rezultatska kriza najavljuje teške dane za rosonere, i to u vreme dok njihov gradski rival Inter doživljava najveće uspehe i osvaja dva Kupa šampiona. Milan se vraća na evropski krov 1969. godine ubedljivom pobedom nad Ajaksom u madridskom finalu, od 4-1.
Sedamdesetih godina, rosoneri osvajaju tri nacionalna kupa i dva Kupa pobednika kupova, ali glavni cilj, deseti skudeto koji bi doneo prvu zvezdicu iznad grba ekipe, ostaje težak plen. Ipak, prva zvezdica na crveno-crnom dresu ušivena je 1979. godine, a za trofej je najzaslužniji ponovo izvanredni Đani Rivera.
Povlačenje legendarnog igrača pokrenulo je pad kluba, koji je dotakao dno u sezoni 1979-80. Naime, Milan i Lacio, zbog nameštanja rezultata, kažnjeni su seobom u Seriju B. Milan se posle godinu dana vraća u elitno društvo, međutim, očajnim igrama te sezone, rosoneri opet doživljavaju katastrofu i sele se u niži rang.
Berluskonijeva era i "trio fantastiko"
Nakon velikih poteškoća, 1986. godine klub kupuje, tada poznati biznismen, današnji premijer Italije Silvio Berluskoni, i počinje da pravi korake koje će Milaneze vratiti na staru stazu uspeha.
Jedan od najboljih poteza bio je dovođenje, tada mladog trenera Ariga Sakija, ali i holadskog „tria fantastika" kojeg su činili Rud Gulit, Marko Van Basten i Frenk Rajkard. Od italijanskih igrača Milanov dres oblače Karlo Anćeloti, Roberto Donadoni, Franko Barezi i Đovani Gali.
Prvaci džave, Milanezi postaju već 1987. godine, a godinu dana kasnije osvajaju i Kup šampiona, a pehar ostaje i naredne godine u Milanu. Dominaciju potvrđuju i sa dve titule Interkontinentalnog kupa.
Ariga Sakija na klupi menja Fabio Kapelo, sa koji Milan osvaja titule od 1992. do 1994. godine, napravivši sezonu bez poraza. Kapelo 1994. godine sa klubom osvajaja još jedan Kup šampiona u legendarnoj utakmici sa Barselonom, i pobedom od 4-0. Okosnicu tog tima činili su Žorž Vea, Dejan Savićević, Roberto Bađo, Zvonimir Boban, Alesansro Kostakurta, kao i harizmatični, "večni kapiten" Paolo Maldini.
Nakon zlatnog perioda, usledio je period osrednjih rezultat bez trofeja, međutim, rosoneri u sezoni 1998/1999, kada su ih svi videli bez šansi, osvajaju titulu šampiona Italije.
Prvaci Evrope postaju 2003. godine, osvajanjem Lige šampiona, predvođeni Andrijem Ševčenkom, Ruijem Koštom, Filipom Inzagijem, Andreom Pirlom, kao i sa Karlom Anćelotijem, ovoga puta u ulozi trenera. U italijanskom finalu, jednom od najdosadnijih u istoriji takmičenja, Milan je slavio protiv Juventusa nakon jedanaesteraca, u kojima je konačno pao po neki gol.
Istanbulska čudesna noć
Milan je samo dve godine kasnije bio u prilici da ponovi uspeh i po sedmi put postane prvak Evrope. Pehar je, praktično, već bio na putu iz Istanbula za Milano nakon prvih 45 minuta finalne utakmice i teško dostižnih 3-0 protiv Liverpula.
Ipak, navijači Milana doživeli su neverovatan šok, jer je već u 60. minutu na semaforu pisalo 3-3, a svima koji su pratili to finale, bilo je jasno da prisustvuju jednoj od najzanimljivijih utakmica u istoriji takmičenja. Penal serija, ovog puta, nije bila srećne ruke za Karla Anćelotija i njegove igrače, pa Paolo Maldini nije uspeo da po treći put podigne pehar.
Novi skandal u vezi sa nameštanjem rezultata potresao je klub 2006. godine, a za nameštaljke je optuženo pet timova, od kojih je najdeblji kraj izvukao Juventus. Milan ,ovog puta, nije završio u Seriji B, ali je kažnjen oduzimanjem bodova, što je dalo vetar u leđa njegovom najljućem rivalu Interu, koji preuzima primat u nacionalnom šampionatu.
Smanjenje prvobitne kazne omogućilo je rosonerima da ipak zaigraju u Ligi šampiona, doduše preko kvalifikacija u kojima su preskočili Crvenu Zvezdu. I kada na njih niko nije ozbiljno računao, došli su do finala takmičenja i dobili šansu da se revanširaju Liverpulu.
Atinsko veče nije donelo preokret i tugu, već veliku radost Milanezima, a najzaslužniji za pobedu je, pored Kake, koji je zbog fantastične sezone izabran za najboljeg igrača sveta, sa dva pogotka bio gol majstor Pipo Inzagi. Maldini je tako još jednom, sa njegovim jedinim klubom, Milanom postao prvak Evrope.
Nakon velikog uspeha, počeli su dani bez titula za Milaneze, a tome su doprinele povrede i činjenica da su ključni igrači kluba ušli u pozne igračke godine, kao i da Berluskoni nije želeo da se upušta u sve skuplju trku za dovođenje najboljih igrača.
